เตรียมเทอร์โมพลาสติกอิลาสโตเมอร์จากการเบลนด์ยางธรรมชาติที่ไม่ดัดแปรโมเลกุลและยางธรรมชาติดัดแปรโมเลกุลเป็นยางธรรมชาติอิพอกไซด์ (ENR) และยางธรรมชาติมาลิเอต (MNR) โดยการใช้เทคนิคการเบลนด์ 2 แบบ คือ การเบลนด์แบบปกติและการวัลคาไนเซชันแบบไดนามิกส์ โดยศึกษาอิทธิพลของน้ำมัน สารตัวเติม ชนิดยางและเกรดของพอลิโพรไพลีน การเตรียม TPO โดยใช้เทคนิคการเบลนด์แบบปกติ (ไม่ใช้สารวัลคาไนซ์) จากการเบลนด์ADS/PP โดยการใช้สารเพิ่มความเข้ากันได้ 3 ชนิด คือ PP-g-MA, PhHRJ-PP และ PhSP-PP พบว่าการใช้ PhSP-PP ที่ระดับ 7 wt% ของ PP ให้ TPO ที่มีสมบัติเชิงกล เชิงพลวัตเด่นที่สุดนอกจากนี้มีสัณฐานวิทยาเป็นแบบเฟสร่วมที่มีขนาดเล็ก จากการแปรชนิดและปริมาณน้ำมันที่เหมาะสมพบว่าการใช้น้ำมันพาราฟินิกที่ 20 phr ให้ TPO และ TPVs จากการเบลนด์ ADS/PP มีค่าความสามารถในการยืดและความสามารถในการคืนรูปสูงที่สุด นอกจากนี้พบว่าการใช้เขม่าดำและซิลิกาทำให้เกิดการเสริมแรงไม่มากใน TPO แต่จะเกิดการเสริมแรงใน TPVs ได้ดีกว่าการใช้ปริมาณสารตัวเติม 20 phr จะให้ TPO และ TPVs ที่มีความแข็งแรงสูงที่สุดการเพิ่มปริมาณมากกว่านี้จะทำให้สมบัติด้อยลงเนื่องจากสัณฐานวิทยาที่มีขนาดใหญ่ขึ้นและการรวมตัวกันเองของสารตัวเติม การเตรียม TPO และ TPVs จากการเบลนด์ ENR/PP พบว่าการใช้ PhHRJ-PP ปริมาณ 7 wt% เป็นสารเพิ่มความเข้ากันได้ และน้ำมันพาราฟินิก 30 phr จะให้วัสดุที่มีสมบัติที่ดีที่สุด การเพิ่มปริมาณน้ำมันส่งผลให้ลดค่า Tg ของเฟสยาง ลดปริมาณผลึกและค่า Tm ของเฟส PP เนื่องจากน้ำมันแพร่เข้าในเฟสยางและพลาสติก การใช้สารตัวเติม คือเขม่าดำและซิลิกาไม่เกิน 20 phr ทำให้เกิดการเสริมแรง นอกจากนี้การเตรียม MNR/PP TPVs พบว่าปริมาณน้ำมันพาราฟินิกที่ให้ความสามารถในการยืดและความสามารถในการคืนรูปสูงที่สุดที่ปริมาณ 30 phr การเพิ่มปริมาณน้ำมันทำให้อนุภาคยางและเฟส PP บวมพอง พบว่า PP700J และยาง MNR ที่เตรียมจากมาลิอิกแอนไฮไดรด์ 10 phr ให้ TPO และ TPVs ที่มีสมบัติเด่นที่สุด การเพิ่มปริมาณหมู่อิพอกไซด์ส่งผลให้ได้วัสดุที่มีความแข็งแรงมากขึ้นแต่สมบัติความเป็นยางลดลง นอกจากนี้พบว่า TPO และ TPVs ทุกชนิดที่เตรียมในงานวิจัยนี้ สามารถรีไซเคิลได้ โดย TPO จะมีสมบัติด้อยลงมากกว่า TPVs หลังจากผ่านการแปรรูปหลายรอบ