วิจัยฉบับนี้มีวัตถุประสงค์ในการสร้างความรู้ในการให้สัตยาบันอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยกฎหมายทะเล ค.ศ.1982 พร้อมทั้งข้อวิเคราะห์เพื่อการรองรับสิทธิและหน้าที่ตามอนุสัญญาฯเพื่อชีให้เห็นถึงผลดีและผลเสียและทำความเข้าใจในกระบวนการเตรียมการเข้าเป็นภาคีในอนุสัญญาฯ โดยทำการศึกษาถึงวิธีการให้สัตยาบันใน 3 แนวทางซึ่งแต่ละวิธีการจะมีหลักการเหตุผล ความสอดคล้องขั้นตอนของกระบวนการ ข้อดีและข้อเสียที่แตกต่างกัน การเข้าร่วมในอนุสัญญาฉบับดังกล่าวก่อให้เกิดผลดีกับประเทศไทยในลักษณะที่จะทำให้สามารถปกป้องผลประโยชน์ของชาติทางทะเลได้อย่างเต็มที่ในเวทีระหว่างประเทศและทำให้เกิดการปรับปรุงกฎหมายไทยที่เกี่ยวข้องได้อย่างเป็นระบบ การเข้าร่วมในอนุสัญญาดังกล่าวมีวิธีการเข้าร่วมได้หลายวิธี คือ ต้องมีการออกกฎหมายภายในรองรับซึ่งอาจเป็นการออกกฎหมายใหม่หรือแก้ไขกฎหมายที่มีอยู่ก็ได้ แต่ในปัจจุบันจะใช้วิธีการทำคำประกาศตามมาตรา 310 เพื่อเร่งรัดและจะมีต้องมีการแก้ไขปรับปรุงกฎหมายภายในโดยแบ่งกฎหมายภายในออกเป็นกลุ่มๆ ซึ่งมีทั้งหมด 11 กลุ่ม เมื่อพิจารณาข้อบทของอนุสัญญากฎหมายทะเลทั้งหมดแล้ว พบว่าต้องมีการออกกฎหมายรองรับในเรื่องเขตต่อเนื่อง เขตเศรษฐกิจจำเพาะ ไหล่ทวีป ทะเลหลวงบริเวณพื้นที่ การคุ้มครองและรักษาสิ่งแวดล้อมทางทะเล การวิจัยทางวิทยาศาสตร์ทางทะเล ส่วนข้อบทที่เกี่ยวกับทะเลอาณาเขต ช่องแคบที่ใช้ในการเดินเรือระหว่างประเทศ รัฐหมู่เกาะ ระบอบของเกาะ บริเวณที่ปกคลุมด้วยน้ำแข็ง การพัฒนาและถ่ายทอดเทคโนโลยี การระงับข้อพิพาท (ยกเว้นการยอมรับสถานะขององค์กรต่างๆ ที่ระงับข้อพิพาท) กรณีเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องออกกฎหมายรองรับ เพราะไม่เกี่ยวกับประเทศไทยในฐานะรัฐชายฝั่งหรือประเทศไทยเพียงดำเนินการตามที่อนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยกฎหมายทะเลระบุไว้โดยไม่ต้องออกกฎหมายรองรับสิทธิ ดังนั้น หน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับอนุสัญญาฉบับนี้จึงควรตระเตรียมการแก้ไขกฎหมายภายในให้สอดรับกับสิทธิและหน้าที่ที่อนุสัญญาฉบับนี้ระบุไว้และควรพิจารณาข้อตกลงระหว่างประเทศอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องเพื่อเลือกหยิบ (Pick and Choose) เอาแต่เฉพาะที่เป็นประโยชน์กับประเทศมาบัญญัติไว้ในกฎหมายภายใน