ในงานวิจัยนี้ ได้ศึกษาและประยุกต์ใช้วิธีการไทเทรตแบบเกิดสารประกอบเชิงซ้อนของอีดีทีเอ โดยได้ประดิษฐ์ขั้วไฟฟ้าโลหะชนิดที่ 3 ชนิดขั้วปรอท–อีดีทีเอ สำหรับการวิเคราะห์ปริมาณไอออนแมกนีเซียมในน้ำยางสดโดยวิธีโพเทนชิโอเมตริกไทเทรชัน เพื่อติดตามการเปลี่ยนแปลงแอคติวิตีของแมกนีเซียมไอออนที่มีอยู่ในน้ำยางสดระหว่างการไทเทรทด้วยสารละลายมาตรฐานอีดีทีเอ เพื่อหาจุดสมมูลของกราฟของการไทเทรต จากการวัดค่าศักย์ไฟฟ้าเพื่อวิเคราะห์ปริมาณแมกนีเซียมในน้ำยางสด จากมหาวิทยาลัยแม่โจ้ จังหวัดเชียงใหม่ พบว่า ปริมาณไอออนแมกนีเซียมในน้ำยางอยู่ระหว่าง 36 ถึง 126 มิลลิกรัมต่อลิตร และได้ศึกษาเปรียบเทียบผลการทดลองที่ได้จากการไทเทรตกับวิธีวิเคราะห์ด้วยเครื่องอะตอมมิกแอบซอร์พชันสเปกโทรมิเตอร์ สำหรับการศึกษาวิธีกำจัดไอออนรบกวนได้ทดสอบและปรับปรุงและทดสอบการใช้มาสก์กิ้งเอเจนต์บางชนิดเพื่อลดการใช้โพแทสเซียมไซยาไนด์ในขั้นตอนการไทเทรตแบบดั้งเดิม เพื่อลดการใช้สารเคมีที่มีความเป็นพิษสูงลง โดยเลือกใช้ลิแกนด์จากอนุกรมสเปกโทรเคมี เช่น ไตรเอทิลลามีน เอธิลีนไดอะมีน อะซีติลอะซีโตน ไฮดรอกซี-ลามีนไฮโดรคลอไรด์ และลิแกนด์ที่มีสมบัติเป็นเบสอ่อน เช่น ซัลไฟด์ ซัลไฟต์ ในการศึกษา ณ ค่าความเป็นกรด-เบสที่แน่นอน (พีเอช 10) เนื่องจากมีรายงานถึงเสถียรภาพที่สูงเมื่อเกิดเป็นสารเชิงซ้อนกับแคลเซียมไอออนและไอออนรบกวนอื่นๆ วิธีนี้ได้ถูกประยุกต์ใช้เพื่อหาปริมาณแมกนีเซียมไอออนของน้ำยางข้นและน้ำยางสด โดยไม่ต้องอาศัยการเตรียมตัวอย่างเบื้องต้น แต่จากการศึกษาผลการยับยั้งไอออนรบกวนชนิดอื่นของลิแกนด์ที่ศึกษาพบว่ายังไม่สามารถเพิ่มความเลือกจำเพาะให้แก่กระบวนการไทเทรตแบบวัดค่าศักย์ไฟฟ้าที่พัฒนาขึ้นได้