เพื่อศึกษาสถานการณ์ความยากจนของผู้สูงอายุไทย วิเคราะห์แนวทางการพัฒนาผู้สูงอายุไทยที่มีความสามารถในการทำงาน ดำรงไว้ซึ่งการมีส่วนร่วมของการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคม และพัฒนารูปแบบการจัดการเพื่อส่งเสริมผู้สูงอายุให้พึ่งตนเองและมีคุณภาพชีวิตการศึกษาแบ่งออกเป็น 2 ระยะ คือ 1) การศึกษาเชิงปริมาณ เพื่อวิเคราะห์สถานการณ์ความยากจนของผู้สูงอายุไทย และ 2) การศึกษาเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม เพื่อพัฒนารูปแบบการจัดการเพื่อส่งเสริมการมีคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ การศึกษานี้ได้เลือกจังหวัดสิงห์บุรีเป็นพื้นที่ในการศึกษา ผลการศึกษาพบว่า สัดส่วนประชากรที่มีอายุ 60 ปี ขึ้นไปของประเทศไทยในอีกห้าสิบ ปีข้างหน้า จะเพิ่มขึ้นรวดเร็วกว่าที่เคยเป็นมาในอดีต โดยภาระคนวัยทำงานที่จะต้องดูแลผู้สูงอายุมีอัตราส่วนที่สูงขึ้นอย่างมาก ผลการศึกษาเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมเพื่อพัฒนารูปแบบการจัดการเพื่อส่งเสริมการมีคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ พบว่าปัจจัยที่นำสู่ความสำเร็จในการศึกษาครั้งนี้ คือ 1) ภาวะผู้นำของแกนนำผู้สูงอายุ 2) ความเข้มแข็งของชุมชนในพื้นที่ 3) บทบาทของภาคีวิชาการ และ 4) การสนับสนุนจากองค์กรภาครัฐ ข้อค้นพบที่ได้จากการศึกษาคือการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุประกอบด้วยหลายมิติที่กว้างกว่าการแก้ปัญหาความยากจนในเชิงเศรษฐกิจเพียงอย่างเดียว มิติคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุที่ได้จากการศึกษาครั้งนี้ประกอบด้วย 6 มิติคือ1) เศรษฐกิจ/รายได้ 2) ความเป็นอยู่ 3) สุขภาวะ 4) ความอบอุ่นสัมพันธภาพในครอบครัว 5) การมีส่วนร่วมกิจกรรมในสังคม และ 6) ความมีคุณค่า ประเด็นท้าทายจากผลการวิจัยคือทำอย่างไรที่จะให้ผู้สูงอายุยังคงพึ่งพาตนเองในด้านเศรษฐกิจ/รายได้ ผู้สูงอายุมีความเป็นอยู่ที่อบอุ่นจากการช่วยเหลือซึ่งกันและกันของผู้สูงอายุซึ่งจะส่งผลให้ผู้สูงอายุมีภาวะสุขภาพที่แข็งแรงช่วยเหลือตนเองได้ ข้อเสนอแนะคือ รัฐควรสนับสนุนผู้สูงอายุในมิติที่หลากหลายโดยใช้แนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง การส่งเสริมสุขภาพและการดูแลตนเองอย่างถูกต้องของผู้สูงอายุ สนับสนุนให้ครอบครัว/สังคมมีความเข้มแข็งและให้ความเข้าใจผู้สูงอายุโดยให้ผู้สูงอายุมีส่วนร่วมเพือการธำรงไว้ซึ่งการมีคุณภาพชีวิตที่ดีของผู้สูงอายุไทย