การศึกษามุ่งเน้นด้านผลกระทบของลำดับการขุดเจาะช่องเหมือง และการเอียงตัวของชั้นหินปิดทับภายใต้สภาวะที่มีการทรุดตัวเกินกว่าจุดวิกฤตด้วยการใช้โครงจำลองแบบย่อส่วน ผลการทดสอบระบุว่ามุมการไหลและอัตราส่วนระหว่างการทรุดตัวสูงสุดต่อความสูงของช่องเหมืองลดลงเมื่ออัตราส่วนระหว่างความลึกต่อความสูงของช่องเหมืองเพิ่มขึ้นภายใต้ความสูงของช่องเหมืองมีค่าคงที่เท่ากับ 50 มิลลิเมตร และความลึกของช่องเหมืองผันแปรจาก 50 ถึง 200 มิลลิเมตร ความต่อเนื่องของลำดับการขุดเจาะจากตรงกลางแผงเหมืองจะให้มุมการไหลน้อยที่สุดและมีค่าการทรุดตัวมากที่สุด ขณะที่การขุดเจาะจากขอบไปยังตรงกลางของแผงเหมืองจะส่งผลให้ค่าของมุมการไหลมากที่สุดและการทรุดตัวบนผิวดินน้อยที่สุด ภายใต้การผันแปรการเอียงตัวของชั้นหินปิดทับส่งผลให้มุมการไหลที่ส่วนบนและส่วนล่างมีค่าเพิ่มขึ้นเมื่อมุมการเอียงตัวของชั้นหินปิดทับเพิ่มขึ้น และอัตราส่วนระหว่างการทรุดตัวสูงสุดต่อความสูงของช่องเหมืองมีค่าลดลง ผลการคำนวณที่ได้จากแบบจำลอง PFC2D มีค่ามากกว่าผลที่ได้จากการทดสอบทางกายภาพในทุกกรณี วิธีการเชิงประจักษ์ที่ถูกนำเสนอโดย Rankin ไม่เหมาะสำหรับการคำนวณลักษณะการทรุดตัวของลำดับการทำเหมืองที่แตกต่างกันและชั้นหินปิดทับแบบเอียง ผลงานวิจัยนี้อาจนำไปใช้ในการประเมินลักษณะการทรุดตัวภายใต้การผันแปรวิธีการขุดเจาะเหมืองใต้ดินที่ได้รับผลกระทบจากลำดับการขุดเจาะและจากการเอียงตัวของชั้นหินปิดทับ