การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับการรับรู้การมีสุขภาพดีในผู้สูงอายุและศึกษาความหมายของการมีสุขภาพดีในมุมมองของผู้สูงอายุบ้านหนองตะไก้ตําบลหนองไผ่ อําเภอเมือง จังหวัดอุดรธานี โดยศึกษาเชิงปริมาณและคุณภาพ กลุ่มตัวอย่างคือผู้ที่มีอายุ 60 ปี ขึ้นไป กลุ่มตัวอย่างในการศึกษาเชิงปริมาณ จํานวน230 ราย การศึกษาเชิงคุณภาพ จํานวน 12 ราย เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาเชิงปริมาณได้แก่เครื่องมือวัดรูปแบบการมีสุขภาพดีในผู้สูงอายุและการศึกษาเชิงคุณภาพได้แก่ แบบสัมภาษณ์ปลายเปิดแบบกึ่งโครงสร้างสอบถามโดยการสัมภาษณ์เชิงลึกผลการศึกษาเชิงปริมาณพบว่าระดับการรับรู้สุขภาวะที่ดีในผู้สูงอายุแบ่งเป็น 3 ระดับได้แก่ระดับสูง (ร้อยละ 41.74), ปานกลาง (ร้อยละ 57.83), และ ระดับตํา(ร้อยละ 0.43 ) การวิเคราะห์เชิงคุณภาพผลการศึกษาพบว่าในมุมมองของผู้สูงอายุที่สุขภาพดีต้องมีความสามารถในการปฏิบัติกิจวัตรประจําวันทีเหมาะสมกับวัยของตนเองสามารถปรับตัวในวัยทีเพิมขึนสามารถใช้ชีวิตเมื่อมีโรคประจําตัวมีจิตใจทีดีมีความพอดีในการใช้ชีวิตและความสามารถอยู่ได้กับธรรมชาติชีวิตมีคุณค่าสามารถพึงพิงตนเองได้มีสังคมและการได้รับการยอมรับจากผู้อื่นเป็นผู้สูงอายุทีสามารถทําประโยชน์ต่อผู้อื่นและต่อพระพุทธศาสนาการวิจัยนี้จะเป็นประโยชน์ต่อหน่วยบริการด้านสุขภาพในการวางแผนเพื่อดูแลสุขภาพในผู้สูงอายุในพื้นที่เพื่อให้เป็นผู้สูงอายุทีสุขภาพดีสอดคล้องกับมิติที่มีความเกี่ยวโยงกันกับการมองสุขภาวะเป็นองค์รวมครอบคลุมการมองสุขภาพที่ดีทัง 4 มิติ คือ ร่างกาย จิตใจ อารมณ์สังคม และจิตวิญญาณ