วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2549

ศึกษาการย่อยสลายฟีแนนทรีนในระบบนิเวศจำลองดินที่มีภาวะเป็นกรด โดยใช้ตัวอย่างดินซึ่งแบ่งได้เป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มที่ 1 ได้แก่ ดิน NY1 NY2 NY3 และ NY4 (pH 4.3-5.0) และกลุ่มที่ 2 ได้แก่ ดิน PJ RB1 และ RB2 (pH 5.4-6.4) โดยได้ปรับ pH ของดินให้มีค่าประมาณ 4.0 ก่อนทำการทดลอง จากการวิเคราะห์สมบัติของดินพบว่าดินกลุ่มที่ 2 มีปริมาณสารอาหารมากกว่าดินกลุ่มที่ 1 และลักษณะเนื้อดินมีส่วนประกอบของดินเหนียวน้อย ส่วนในดินกลุ่มที่ 1 พบว่าดิน NY1 และ NY2 มีปริมาณสารอาหารต่ำ ลักษณะเนื้อดินของ NY3 และ NY4 มีส่วนผสมของดินเหนียวมากกว่าดินชนิดอื่น ดินทั้ง 2 กลุ่มมีจำนวนจุลินทรีย์ที่เจริญในอาหารเลี้ยงเชื้อ LB ทั้งที่มี pH 7.0 และ 4.0 ใกล้เคียงกัน คือ 4.60x10⁵ - 5.40x10⁶ และ 3.30x10² - 3.50x10³ เซลล์/กรัมดิน ตามลำดับ ยกเว้นดิน NY1 ที่มีปริมาณจุลินทรีย์ที่เจริญใน LB pH 4.0 เพียง 7.80x10 เซลล์/กรัมดิน การสร้างระบบนิเวศจำลองดินที่ปนเปื้อนด้วยฟีแนนทรีน 300 ส่วนในล้านส่วน ได้แบ่งเป็นระบบนเวศจำลองที่เติมและไม่เติมสารอาหารอื่น ทำการวิเคราะห์ปริมาณฟีแนนทรีนที่เหลือและการเปลี่ยนแปลงประชาคมจุลินทรีย์ ทุกๆ 2 สัปดาห์ เป็นเวลา 12 สัปดาห์ รวมทั้งตรวจนับจำนวนจุลินทรีย์ และตรวจหาส่วนของยีนไดออกซิจีเนส พบว่าในระบบนิเวศจำลองที่ใช้ดินกลุ่มที่ 1 ไม่พบการย่อยสลายฟีแนนทรีนทั้งในชุดที่เติมและไม่เติมสารอาหารอื่น แต่ในระบบนิเวศจำลองที่ใช้ดินกลุ่มที่ 2 พบการย่อยสลายฟีแนนทรีนทุกชุดทดลอง โดยฟีแนนทรีนเริ่มลดลงในสัปดาห์ที่ 6 เหลือ 62.49-85.87% และเมื่อสิ้นสุดการทดลองพบฟีแนนทรีนเหลืออยู่เพียง 7.74-53.31% และในการทดลองที่เติมสารสกัดจากยีสต์ พบส่วนของยีนไดออกซิจีเนสตลอดการทดลอง จากการวิเคราะห์ลำดับนิวคลีโอไทด์ของ 16S rDNA หรือ ITS ของประชากรเด่นในระบบนิเวศจำลอง คาดว่าจุลินทรีย์ที่เกี่ยวข้องกับการย่อยสลายฟีแนนทรีนในชุดทดลองที่มีการเติมสารสกัดจากยีสต์ ประกอบด้วย Sphingomonas Bacillus Halomonas Staphylococcus Mycobacterium และ Penicillium จากผลการทดลองอาจกล่าวได้ว่า ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการย่อยสลายฟีแนนทรีนในภาวะเป็นกรด ได้แก่ ลักษณะเนื้อดิน ปริมาณสารอาหารและจำนวนและชนิดของจุลินทรีย์ที่มีประสิทธิภาพในการย่อยสลายในดิน ซึ่งข้อมูลที่ได้สามารถนำไปประยุกต์ใช้ในการบำบัดดินที่ปนเปื้อนด้วยฟีแนนทรีนในภาวะเป็นกรดต่อไป