การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยคัดสรร และความตั้งใจย้ายถิ่นไปทำงานต่างประเทศของพยาบาลวิชาชีพ โรงพยาบาลตติยภูมิ ในเขตกรุงเทพมหานคร และศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยคัดสรร กับความตั้งใจย้ายถิ่นไปทำงานต่างประเทศของพยาบาลวิชาชีพ โรงพยาบาลตติยภูมิ ในเขตกรุงเทพมหานคร กลุ่มตัวอย่าง คือพยาบาลวิชาชีพที่มีประสบการณ์การทำงาน 1-3 ปี ที่ปฏิบัติงานในโรงพยาบาลระดับตติยภูมิ เขตกรุงเทพมหานคร จำนวน 300 คน ได้จากการสุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบสอบถามเกี่ยวกับปัจจัยที่มีผลต่อการย้ายถิ่นไปทำงานต่างประเทศ และแบบสอบถามความตั้งใจย้ายถิ่นไปทำงานต่างประเทศ ซึ่งผ่านการตรวจสอบค่าความตรงเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิ และตรวจสอบความเที่ยง โดยใช้ค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาครอนบาค ได้ค่าความเที่ยง .92, .82, .78, .92, .88 ตามลำดับ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลคือ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และทดสอบโดยใช้สถิติไคสแควร์ ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1.พยาบาลวิชาชีพโรงพยาบาลระดับตติยภูมิ เขตกรุงเทพหานคร มีความตั้งใจย้ายถิ่นไปทำงานต่างประเทศแน่นอน ร้อยละ 27.0 มีความคิดที่จะย้ายถิ่นไปทำงานต่างประเทศ ร้อยละ 45.7 และไม่เคยคิดที่จะย้ายถิ่นไปทำงานต่างประเทศ ร้อยละ 27.3 2.ปัจจัยผลักประเทศต้นทาง อุปสรรคแทรกกลาง และปัจจัยปลายทางที่บังคับให้ย้ายถิ่นกลับมีความสัมพันธ์ กับความตั้งใจย้ายถิ่นไปทำงานต่างประเทศของพยาบาลวิชาชีพ โรงพยาบาลตติยภูมิ เขตกรุงเทพมหานคร อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05

วิทยานิพนธ์ (พย.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2556