วิทยานิพนธ์ (ศศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2559

การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา ความสัมพันธ์ของความเครียด ตราบาป เจตคติในการแสวหาความช่วยเหลือทางจิตวิทยาและภาวะวิกฤตวัยกลางคนในคนวัยทำงาน กลุ่มตัวอย่างคือ บุคคลวัยทำงาน ที่มีอายุระหว่าง 36-59 ปี ทั้งเพศชายและเพศหญิง จำนวน 384 คน ที่อาศัยในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล มีอายุเฉลี่ย เท่ากับ 42.72 (SD= 5.27) ปี เครื่องมือที่วิจัย ได้แก่ (1) มาตรวัดการรับรู้ความเครียด (2) มาตรวัดการรับรู้ตราบาปจากสังคม (3) มาตรวัดการรับรู้ตราบาปจากบุคคลใกล้ชิด (4) มาตรวัดการรับรู้ตราบาปจากตนเอง (5) มาตรวัดเจตคติในการแสวงหาความช่วยเหลือทางจิตวิทยาและ (6) มาตรวัดภาวะวิกฤตในช่วงเปลี่ยนผ่านวัยกลางคน วิเคราะห์ข้อมูลโดยค่าสถิติสหสัมพันธ์แบบเพียรสันและการวิเคราะห์การถดถอยพหุคุณ ผลการวิจัยพบว่า 1) ความเครียด ตราบาปจากสังคม ตราบาปจากบุคคลใกล้ชิด ตราบาปจากตนเอง มีความสัมพันธ์ทางบวกกับภาวะวิกฤตวัยกลางคนอย่างมีนัยสำคัญที่ .01 (r= .58, r = .23, r = .15, r = .29,p<.01) ส่วนเจตคติในการแสวงหาความช่วยเหลือทางจิตวิทยา มีความสัมพันธ์ทางลบกับภาวะวิกฤตวัยกลางคนอย่างมีนัยสำคัญที่ .01 (r =.34, p<.01) 2) ความเครียด ตราบาปจากสังคม ตราบาปจากบุคคลใกล้ชิด ตราบาปจากตนเอง และเจตคติในการแสวงหาความช่วยเหลือทางจิตใจสามารถร่วมกันทำนายภาวะวิกฤตวัยกลางคนของคนวัยทำงานได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ และอธิบายความแปรปรวนของภาวะวิกฤตวัยกลางคนได้ร้อยละ 43 (R²= .43,p<.05) โดยตัวแปรที่สามารถทำนายภาวะวิกฤตวัยกลางคนได้มากที่สุด คือ ความเครียด (β = .54 , p<.05) รองลงมาได้แก่ ตราบาปจากสังคม (β = .15 , p<.05) ตราบาปจากตนเอง (β = .08 , p<.05) ตราบาปจากบุคคลใกล้ชิด (β = -.06 , p<.05 ) และเจตคติในการแสวงหาความช่วยเหลือทางจิตวิทยา(β = -.01 , p<.05) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05