วิทยานิพนธ์ (พย.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2558

การวิจัยแบบสหสัมพันธ์เชิงทำนายนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาคุณภาพชีวิตด้านสุขภาพของผู้รอดชีวิตจากการบาดเจ็บที่ศีรษะ และเพื่อศึกษาอำนาจการทำนายคุณภาพชีวิตด้านสุขภาพจากปัจจัยดังต่อไปนี้ ได้แก่ กลุ่มอาการภายหลังสมองได้รับการกระทบกระเทือน ความบกพร่องที่หลงเหลืออยู่ วิธีการเผชิญปัญหาและการตำหนิตนเอง โดยใช้แนวคิดคุณภาพชีวิตด้านสุขภาพของ Ferrans et al. (2005) เป็นกรอบแนวคิดในการวิจัย กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้รอดชีวิตจากการบาดเจ็บที่ศีรษะ ที่เข้ารับการตรวจติดตามการรักษาในแผนกตรวจโรคศัลยกรรมของโรงพยาบาลตำรวจ โรงพยาบาลภูมิพลอดุลยเดช จำนวน 110 คน เลือกกลุ่มตัวอย่างโดยวิธีการสุ่มแบบ 3ขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล แบบบันทึกเกี่ยวกับประวัติการบาดเจ็บที่ศีรษะ แบบประเมินกลุ่มอาการภายหลังสมองได้รับการกระทบกระเทือน แบบประเมินความบกพร่องที่เหลืออยู่ แบบประเมินวิธีการเผชิญปัญหา แบบประเมินการตำหนิตนเอง และแบบประเมินคุณภาพชีวิตด้านสุขภาพ หาความเที่ยงจากแบบประเมินได้เท่ากับ .80, .84, .80, .89 และ .94 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแบบเป็นขั้นตอน ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. คุณภาพชีวิตด้านสุขภาพของผู้รอดชีวิตจากการบาดเจ็บที่ศีรษะในเขตกรุงเทพมหานคร มีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับปานกลาง (ค่าเฉลี่ย = 58.79, SD = 14.22) 2. ความบกพร่องที่หลงเหลืออยู่และวิธีการเผชิญปัญหา สามารถร่วมทำนายคุณภาพชีวิตด้านสุขภาพของผู้รอดชีวิตจากการบาดเจ็บที่ศีรษะได้ร้อยละ 18.7 (Adjusted R2 = .187)