วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2558

งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาความเป็นไปได้ในการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าสลัดจ์ไม่จมตัวในระบบเอเอส ด้วยวัสดุช่วยตกตะกอนที่ต่างกัน 3 ชนิด คือ ทัลก์ ถ่านกัมมันต์ และยางบดละเอียด ที่ขนาดและปริมาณต่างกัน คือ ทัลก์ขนาด 8, 19, 41, 65 ไมโครเมตร ถ่านกัมมันต์ขนาด 103, 213, 365, 802 ไมโครเมตร และยางบดละเอียดขนาด 223, 408, 450, 644 ไมโครเมตร ด้วยปริมาณที่ต่างกัน คือ 20%, 50%, 80% และ 100% ของน้ำหนักวัสดุช่วยตกตะกอนต่อน้ำหนักจุลินทรีย์ เพื่อศึกษาเปรียบเทียบประสิทธิภาพของวัสดุช่วยตกตะกอนที่มีผลต่อความเร็วเริ่มต้นของการตกตะกอนในขณะที่เกิดปัญหาสลัดจ์ไม่จมตัว ทั้งนี้การประเมินประสิทธิภาพการตกตะกอนใช้ค่าความเร็วเริ่มต้นของการตกตะกอน (Initial Settling Velocity) และค่าดัชนีปริมาตรตะกอน (Sludge Volume Index) จากผลการทดลองพบว่าการเติมวัสดุช่วยตกตะกอนทั้ง 3 ชนิดสามารถช่วยเพิ่มความเร็วเริ่มต้นของการตกตะกอนให้สูงขึ้น และทำให้ค่าดัชนีปริมาตรตะกอนลดลง โดยวัสดุช่วยตกตะกอนที่มีขนาดเล็กและปริมาณมากทำให้ความเร็วในการตกตะกอนเพิ่มสูงขึ้น โดยทัลก์ทำให้ค่าความเร็วเริ่มต้นของการตกตะกอนมีค่าสูงที่สุด คือ 393% เมื่อเทียบกับความเร็วในการตกตะกอนของชุดควบคุมที่ไม่มีการเติมวัสดุช่วยตกตะกอน สูงกว่าถ่านกัมมันต์ คือ 77% และยางบดละเอียด คือ 23% จากการศึกษาด้วยกล้องจุลทรรศน์พบว่า วัสดุช่วยตกตะกอนและจุลินทรีย์สามารถเข้ากันได้ดี วัสดุช่วยตกตะกอนกระจายตัวเข้าทุกพื้นที่ของตะกอนจุลินทรีย์ เกิดการอัดตัวกันแน่นและตกตะกอนดีขึ้น ดังนั้นผลการวิจัยสรุปได้ว่าวัสดุช่วยตกตะกอนสามารถช่วยแก้ปัญหาเฉพาะหน้าสลัดจ์ไม่จมตัวได้อย่างมีประสิทธิภาพ ทำให้ระบบสามารถผลิตน้ำใสให้กับระบบได้