วิทยานิพนธ์ (พย.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2558

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยทำนายคือ ปัจจัยด้านร่างกาย ได้แก่ ความปวด อาการหายใจลำบาก อาการเหนื่อยล้า ความไม่สุขสบาย ปัจจัยด้านจิตใจ ได้แก่ ภาวะไม่สมดุลทางอารมณ์ ปัจจัยด้านสิ่งแวดล้อม ได้แก่ การรบกวนจากสิ่งแวดล้อมในหอผู้ป่วย การรบกวนจากกิจกรรมการพยาบาล การสนับสนุนทางสังคม ต่อคุณภาพการนอนหลับของผู้ป่วยที่ใช้เครื่องช่วยหายใจ กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยที่ใช้เครื่องช่วยหายใจที่รักษาในหอผู้ป่วยอายุรกรรมสามัญในโรงพยาบาลระดับตติยภูมิ 2 แห่งในกรุงเทพมหานคร จำนวน 105 คน ทำการสุ่มแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูลเป็นแบบสอบถามจำนวน 10 ส่วนได้แก่ แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล แบบประเมินความปวด แบบประเมินอาการหายใจลำบาก แบบประเมินอาการเหนื่อยล้า แบบประเมินอาการไม่สุขสบาย แบบประเมินภาวะไม่สมดุลทางอารมณ์ แบบประเมินการรบกวนจากสิ่งแวดล้อมในหอผู้ป่วย แบบประเมินการรบกวนจากกิจกรรมการพยาบาล แบบประเมินการรับรู้การสนับสนุนทางสังคม แบบประเมินคุณภาพการนอนหลับ ได้ผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิมีค่าความตรงมากกว่า 0.8 และมีค่าความเที่ยงจากการคำนวณค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาค .95, 1, .92, .85, .95, .90, .80, .95, .92 ตามลำดับ ผลการวิจัยพบว่า 1. คุณภาพการนอนหลับของผู้ป่วยที่ใช้เครื่องช่วยหายใจ อยู่ในระดับต่ำ โดยมีค่าเฉลี่ยคะแนนคุณภาพการนอนหลับเท่ากับ 31.14 (ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 12.83) 2. คุณภาพการนอนหลับถูกทำนายโดย 4 ตัวแปร ได้แก่ ภาวะไม่สมดุลทางอารมณ์ (β=-.410) ความปวด (β= -.313) อาการหายใจลำบาก (β= -.193) การรบกวนจากสิ่งแวดล้อมในหอผู้ป่วย (β= -.241) ร่วมกันทำนายคุณภาพการนอนหลับของผู้ป่วยที่ใช้เครื่องช่วยหายใจได้ร้อยละ 76.9 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 โดยมีสมการทำนายในรูปคะแนนมาตรฐาน ดังนี้ Zคุณภาพการนอนหลับ = -.410Z ภาวะไม่สมดุลทางอารมณ์ -.313Zความเจ็บปวด-.193Zอาการหายใจลำบาก -.241Zการรบกวนจากสิ่งแวดล้อมในหอผู้ป่วย