วิทยานิพนธ์ (พย.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2558

การวิจัยแบบบรรยายเชิงทำนาย มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาความรุนแรงของอาการซึมเศร้า และปัจจัยที่สามารถร่วมกันทำนายความรุนแรงของอาการซึมเศร้า ในผู้ป่วยโรคสมองเสื่อมร่วมกับอาการซึมเศร้า กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยโรคสมองสื่อมร่วมกับอาการซึมเศร้า อายุ 60 ปีขึ้นไป จำนวน 176 ราย ที่มารักษาแบบผู้ป่วยนอก โรงพยาบาลในสังกัดกระทรวงศึกษาธิการ ในเขตกรุงเทพมหานคร เครื่องมือวิจัยมีค่าความตรงเชิงเนื้อหาเท่ากับ 0.80-1.00 และค่าความเที่ยงเท่ากับ .80-.96 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์สเปียแมน สัมประสิทธ์สหสัมพันธ์คอนตินเจนซี และการวิเคราะห์ถดถอยโลจิสติกเชิงอันดับ ผลการวิจัย พบว่า 1. ความรุนแรงของอาการซึมเศร้า ในผู้ป่วยโรคสมองเสื่อมร่วมกับอาการซึมเศร้า อยู่ในระดับมาก ร้อยละ 40.9 ปานกลาง ร้อยละ 30.1 และเล็กน้อย ร้อยละ 26.1 2. การเผชิญปัญหาแบบมุ่งปรับอารมณ์ มีความสัมพันธ์ทางบวก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (ρ = .299) 3. ความรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง ทักษะการสื่อสารระหว่างบุคคล ความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวัน ความสามารถในการรู้คิด และ สัมพันธภาพในครอบครัว มีความสัมพันธ์ทางลบ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (ρ = -.371, -.478, -.509, -.209, -.559 ตามลำดับ) 4. การเผชิญความเครียดแบบมุ่งแก้ปัญหา เพศ อายุ และชนิดของโรคสมองเสื่อม ไม่มีความสัมพันธ์กับความรุนแรงของอาการซึมเศร้าในผู้ป่วยโรคสมองเสื่อมร่วมกับอาการซึมเศร้า 5. ปัจจัยสัมพันธภาพในครอบครัว ทักษะการสื่อสารระหว่างบุคคล ความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวัน และการเผชิญความเครียดแบบมุ่งปรับอารมณ์ สามารถร่วมกันทำนายความรุนแรงของอาการซึมเศร้าในผู้ป่วยโรคสมองเสื่อมร่วมกับอาการซึมเศร้าได้ร้อยละ 95.2 (Nagelkerke R2=0.952, p < .05) สามารถสร้างสมการทำนายได้ดังนี้ y^ = -3.372+ 4.068 (สัมพันธภาพในครอบครัว) -2.157 (ทักษะการสื่อสารระหว่างบุคคล) +1.678 (ความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวัน) -1.517 (การเผชิญความเครียดแบบมุ่ง ปรับอารมณ์)