ผลของการใช้รูปแบบการเฝ้าระวังการติดเชื้อต่อประสิทธิภาพการเฝ้าระวังการติดเชื้อทางเดินปัสสาวะและจำนวนวันนอนของผู้ป่วย มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาประสิทธิภาพการเฝ้าระวังการติดเชื้อทางเดินปัสสาวะที่สัมพันธ์กับการใส่สายสวนปัสสาวะของพยาบาลควบคุมการ ติดเชื้อประจำหอผู้ป่วยหลังการใช้รูปแบบการเฝ้าระวังการติดเชื้อ 2) เปรียบเทียบจำนวนวันนอนของผู้ป่วยก่อนและหลังการใช้รูปแบบการเฝ้าระวังการติดเชื้อ และ 3) เพื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพการเฝ้าระวังการติดเชื้อทางเดินปัสสาวะหลังการใช้รูปแบบการเฝ้าระวังการติดเชื้อเดือนที่ 1 และเดือนที่ 2 กลุ่มตัวอย่าง คือ พยาบาลควบคุมการติดเชื้อประจำหอผู้ป่วย จำนวน 11 คน เครื่องมือการวิจัยมีดังนี้ รูปแบบการเฝ้าระวังการติดเชื้อทางเดินปัสสาวะ ประกอบด้วย แผนการเฝ้าระวังการติดเชื้อทางเดินปัสสาวะ คู่มือการเฝ้าระวังการติดเชื้อทางเดินปัสสาวะ เครื่องมือที่ใช้กำกับการทดลอง ประกอบด้วยแบบวัดความรู้เรื่องการเฝ้าระวังการติดเชื้อทางเดินปัสสาวะ และแบบบันทึกการเฝ้าระวังการติดเชื้อทางเดินปัสสาวะ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูล ประกอบด้วย แบบประเมินประสิทธิภาพการเฝ้าระวังการติดเชื้อทางเดินปัสสาวะและแบบบันทึกจำนวนวันนอนของผู้ป่วย เครื่องมือทั้งหมดผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิ ได้ค่าความเที่ยงของแบบสอบถามเท่ากับ .91 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย มัฐยธาน พิสัยควอร์ไทล์ และสถิตินอนพารามิตริค ผลการวิจัย พบว่า ประสิทธิภาพการเฝ้าระวังการติดเชื้อทางเดินปัสสาวะของพยาบาลควบคุมการติดเชื้อประจำหอผู้ป่วยอยู่ในระดับดี จำนวนวันนอนของผู้ป่วยก่อนการใช้รูปแบบการเฝ้าระวังการติดเชื้อลดลงหลังการใช้รูปแบบการเฝ้าระวังการติดเชื้อ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ .05

วิทยานิพนธ์ (พย.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2556