วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2539

หินทรายแดงภูทอก บริเวณเขาภูทอกและภูวัว จังหวัดหนองคาย ซึ่งโผล่เฉพาะบนพื้นที่ที่เป็นเขา มีการวางตัวของชั้นหินตามแนวโครงสร้างตะวันตกเฉียงเหนือ-ตะวันออกเฉียงใต้ และถูกกำกับด้วยรอยเลื่อนในแนวเดียวกัน ประกอบไปด้วยหินทรายสองชนิดคือ หินทรายเนื้อละเอียดถึงเนื้อหยาบปานกลางสีน้ำตาลอมแดงชั้นหนาที่มีการวางชั้นเฉียงระดับขนาดใหญ่ แทรกสลับไปกับหินทรายเนื้อละเอียดมากถึงขนาดทรายแป้งเนื้อปูนสีแดงอมน้ำตาลแกมม่วงที่มีโครงสร้างลอนคลื่น (wavy structure) ความหนารวมของหมวดหินภูทอกในพื้นที่ประมาณ 205 เมตร ผลการศึกษาจากตัวอย่างที่เก็บอย่างมีทิศทางเฉพาะด้วยเครื่องเจาะขนาดเล็กอย่างต่อเนื่องของสอง section จากเขาทั้งสองลูกและวัดค่าทิศทางสนามแม่เหล็กที่แฝงในหินด้วยเครื่องแมกนีโตมิเตอร์ชนิดหมุนแสดงผลเป็นตัวเลข พบว่าสภาพแม่เหล็กทุติยภูมิจะถูกทำลายจนหมดเมื่อเผาที่อุณหภูมิ 350-500℃ หรืออาจถึง 650℃ การลำดับชั้นสนามแม่เหล็กบรรพกาลซึ่งได้จากข้อมูลตัวอย่างหิน 351 ตัวอย่างย่อยประกอบไปด้วยการสลับกันของขั้วแม่เหล็กแบบปกติ 7 ครั้งและแบบย้อนกลับ 7 ครั้ง และสามารถเทียบกับมาตรฐานการกลับทิศทางของสนามแม่เหล็กโลก ได้อายุอยู่ในช่วงครีเตเซียส ตอนต้น หรือระหว่าง Valanginian ถึง Hauterivian VGP (Virtua Geomagnetic Pole) ของหินทรายภูทอกในพื้นที่ศึกษาซึ่งได้ข้อมูลจาก 225 ตัวอย่างย่อยที่เชื่อถือได้มีค่าเฉลี่ย 61.9 °N, 189.9°E (K = 1006.0, A95 = 1.8) ซึ่งใกล้เคียงกับ VGP ของกลุ่มหินโคราช แสดงให้เห็นว่าในช่วงเวลาก่อนที่หินภูทอกจะสะสมตัวจนกระทั่งสะสมตัวแล้ว (ที่เส้นรุ้งเหนือประมาณ 17.8°±1.2° บนแผ่นจุลทวีปอินโดจีน) แผ่นจุลทวีปอินโดจีนมีการเคลื่อนตัวน้อยมาก ทิศทางสภาพแม่เหล็กปฐมภูมิที่เบี่ยงเบนไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือบ่งชี้ได้ถึงการหมุนตัวตามเข็มนาฬิกาของแผ่นจุลทวีปอินโดจีน (หรืออินโดจีน/ฉาน-ไทย) เกิดขึ้นภายหลังการสะสมตัวของหินภูทอก