วิทยานิพนธ์ (น.ม)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2537

ปัญหาคนขอทานในประเทศไทยนับว่าเป็นปัญหาสำคัญ ยากแก่การป้องกันและแก้ไขให้หมดสิ้นไปจากสังคมไทย เพราะเป็นปัญหาทางสังคมที่เกี่ยวพันกับเศรษฐกิจ ซึ่งนับวันจะมีความสลับซับซ้อนมากยิ่งขี้นถึงแม้ว่ารัฐจะมีมาตรการทางกฎหมายที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน คือ ประมวลกฎหมายอาญา พระราชบัญญัติควบคุมการขอทาน พ.ศ. 2484 และประกาศของคณะปฏิบัติ ฉบับที่ 294 ลงวันที่ 27 พฤศจิกายน 2515 ก็ตามก็ยังไม่สามารถแก้ปัญหาคนขอทานและผู้ถือประโยชน์จากคนขอทานได้ ส่งผลให้รูปแบบการขอทานได้เปลี่ยนแปลงไปเป็นธุรกิจการขอทาน อันเป็นขบวนการซึ่งมีผู้ถือประโยชน์อยู่เบื้องหลัง มีการแสวงหาประโยชน์โดยมิชอบจากการใช้เด็ก สตรี คนพิการ และคนชรา เป็นเครื่องมือในการขอทาน ถ้าหากบุคคลเหล่านี้ไม่กระทำการขอทานตามคำสั่งของผู้ถือประโยชน์ ก็จะถูกบังคับหรือถูกทำร้ายร่างกายให้ได้รับอันตรายแก่กายจนถึงสาหัส นอกจากนี้พยานหลักฐานที่จะมาลงโทษแก่ผู้ถือประโยชน์จากคนขอทาน ก็มักไม่ได้รับความร่วมมือจากคนขอทานเนื่องจากคนขอทานเกรงกลัวอิทธิพลของขบวนการธุรกิจคนขอทาน วิทยานิพนธ์นี้จึงมุ่งศึกษาและวิเคราะห์มาตรการทางกฏหมายและมาตรการอื่นเพื่อป้องกันและแก้ไขปัญหาคนขอทาน โดยเปรียบเทียบกับกฎหมายประเทศสหรัฐอเมริกา ประเทศอังกฤษ และประเทศอินเดีย ในส่วนของคนขอทาน และผู้ถือประโยชน์จากคนขอทาน เพื่อหาแนวทางในการพัฒนามาตรการทางกฎหมายในการป้องกันและแก้ไขปัญหาคนขอทานในประเทศไทยต่อไป