วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2531

การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษากระบวนการและติดตามผลโครงการฝึกอบรมพัฒนาจิตใจข้าราชการตำรวจ กองกำกับการตำรวจภูธรจังหวัดเลย พร้อมทั้งศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการพัฒนาจิตใจ กับอายุ, สถานภาพสมรส, ระยะเวลาที่ผ่านการอบรมต่างกัน และศึกษาความคิดเห็นของผู้ที่ผ่านการอบรมที่มีต่อโครงการฝึกอบรม ผลการวิจัยพบว่า โครงการฝึกอบรมพัฒนาจิตใจที่ศึกษา เป็นโครงการที่เอื้อต่อการพัฒนาจิตใจข้าราชการตำรวจที่เข้าอบรมอยู่ในระดับสูง และในกระบวนการฝึกอบรมนี้ ปัจจัยที่มีผลต่อการฝึกอบรมมาก คือ วิทยากร สื่อ และตัวอย่างความสำเร็จ หลังจากผ่านการฝึกอบรมไปแล้ว ได้มีการพัฒนาจิตใจในด้าน 1) การพึ่งตนเอง 2) การร่วมมือร่วมใจ 3) ความขยันขันแข็ง 4) การมีวินัยซื่อสัตย์สุจริต 5) การละอบายมุข สูงกว่าก่อนเข้ารับการฝึกอบรม และผู้ที่ผ่านการฝึกอบรมไปแล้วประสบปัญหาและอุปสรรคต่อการนำความรู้ที่ได้ไปปฏิบัติ ปัญหาดังกล่าวคือ ปัญหาเกี่ยวกับที่อยู่อาศัย, ปัญหาเกี่ยวกับผู้บังคับบัญชา, ปัญหาเกี่ยวกับเพื่อนร่วมงาน, ปัญหาด้านเศรษฐกิจ, ครอบครัว เป็นต้น ความแตกต่างของอายุของผู้ผ่านการอบรมไม่ได้มีผลต่อการพัฒนาจิตใจในทุกๆ ด้าน สถานภาพสมรสของผู้ที่ผ่านการอบรมไม่มีผลต่อการพัฒนาจิตใจทุกด้าน ยกเว้นด้านการพึ่งตนเองที่คนโสดมีสูงกว่าคนไม่โสดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ความแตกต่างของระยะเวลาที่ผ่านการอบรม ไม่ได้มีผลต่อระดับการพัฒนาจิตใจในทุก ๆ ด้าน