วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2556

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมการโค้ชกับความสำเร็จในการแข่งขันของนักกีฬาเทเบิลเทนนิสเยาวชนชาย กลุ่มตัวอย่างเป็นนักกีฬาเทเบิลเทนนิสเยาวชนชายที่ลงแข่งขันประเภทชายเดี่ยวรุ่น 13-14 ปี 15-16 ปีและ 17-18 ปี ในการแข่งขันเทเบิลเทนนิสกีฬาระหว่างโรงเรียนส่วนกลางกรมพลศึกษา ประจำปี 2556 ระหว่างวันที่ 9-12 ธันวาคม พ.ศ.2556 จำนวนทั้งหมด 158 คน เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามเชิงสัมภาษณ์เกี่ยวกับพฤติกรรมการโค้ช แบบบันทึกผลการแข่งขันของนักกีฬา และตารางแบ่งกลุ่มความสำเร็จของนักกีฬา นำข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์ แจกแจงความถี่ หาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน วิเคราะห์ความสัมพันธ์แบบสหสัมพันธ์ (Pearson Correlation Coefficient) โดยทดสอบความมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการวิจัย 1.ความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมการโค้ชกับความสำเร็จจากการปฏิบัติตามความคาดหวังของนักกีฬาเทเบิลเทนนิสพบว่า พฤติกรรมการโค้ชด้านหลักการและปรัชญาการโค้ชที่เน้นพัฒนาตัวนักกีฬาเป็นอันดับแรกชัยชนะเป็นอันดับรอง มีความสัมพันธ์ในระดับสูงกับกลุ่มที่ประสบความสำเร็จระดับสูง พฤติกรรมการโค้ชด้านวิธีการโค้ชแบบนำเข้าสู่เกมการเล่น มีความสัมพันธ์ในระดับปานกลางกับกลุ่มที่ประสบความสำเร็จระดับสูง พฤติกรรมการโค้ชด้านรูปแบบการโค้ชที่โค้ชเปิดโอกาสให้นักกีฬามีส่วนร่วมในการตัดสินใจ มีความสัมพันธ์ในระดับปานกลางกับกลุ่มที่ประสบความสำเร็จระดับสูงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2.ความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมการโค้ชกับความสำเร็จตามผลลัพธ์ที่ได้จากการแข่งขันของนักกีฬาเทเบิลเทนนิสพบว่า พฤติกรรมการโค้ชด้านหลักการและปรัชญาการโค้ชที่เน้นการพัฒนาตัวนักกีฬาเป็นอันดับแรกชัยชนะเป็นอันดับรอง มีความสัมพันธ์ในระดับปานกลางกับกลุ่มที่ประสบความสำเร็จระดับสูง พฤติกรรมการโค้ชด้านวิธีการโค้ชแบบนำเข้าสู่เกมการเล่น มีความสัมพันธ์ในระดับปานกลางกับกลุ่มที่ประสบความสำเร็จระดับสูง พฤติกรรมการโค้ชด้านรูปแบบการโค้ชที่โค้ชเปิดโอกาสให้นักกีฬามีส่วนร่วมในการตัดสินใจ มีความสัมพันธ์ในระดับสูงกับกลุ่มที่ประสบความสำเร็จระดับสูงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05