การเก็บรักษาน้ำยางธรรมชาติในรูปของน้ำยางข้นก่อนการแปรรูปเป็นผลิตภัณฑ์ยางนั้น จำเป็นต้องมีการใส่แอมโมเนียเพื่อช่วยในการรักษาสภาพของน้ำยาง น้ำยางข้นที่รักษาสภาพด้วยแอมโมเนียสามารถแบ่งออกได้เป็น 2 ประเภทหลักๆ คือ น้ำยางข้นชนิดแอมโมเนียสูงคือ มีการเติมแอมโมเนียลงไปในน้ำยางประมาณ 0.7% และน้ำยางข้นชนิดแอมโมเนียต่ำคือ มีการเติมแอมโมเนียลงไปในน้ำยางประมาณ 0.2% ร่วมกับซิงค์ออกไซด์และ tetramethylthiurum disulphide (TMTD) แต่ระบบการรักษาสภาพเหล่านี้ก็ก่อให้เกิดปัญหาหลายอย่าง ที่สำคัญคือ แอมโมเนียระเหยง่ายและมีกลิ่นที่รุนแรง เมื่อระเหยสู่บรรยากาศจะเกิดมลภาวะต่อสิ่งแวดล้อม และยังส่งผลทำให้ยากต่อการควบคุมคุณสมบัติของน้ำยางข้นในระหว่างการเก็บรักษาให้คงที่ นอกจากนี้ ซิงค์ออกไซด์ยังทำลายเสถียรภาพของน้ำยาง และการใช้ TMTD ก่อให้เกิด Nitrosamine ซึ่งเป็นสารก่อมะเร็งอีกด้วย ด้วยเหตุนี้ การพัฒนาหาสารเคมีชนิดใหม่ที่มีประสิทธิภาพในการรักษาสภาพของน้ำยางข้นจึงเป็นสิ่งที่สำคัญ เพื่อเป็นการทดแทนการใช้แอมโมเนีย และสารที่เป็นพิษต่อสิ่งมีชีวิตและสิ่งแวดล้อม งานวิจัยนี้ได้ให้ความสนใจกับการนำระบบการรักษาสภาพของน้ำยางที่พัฒนาขึ้นมาใช้ในการรักษาสภาพของน้ำยางข้น โดยในที่นี้จะทำการทดสอบคุณสมบัติต่าง ๆ ของน้ำยางข้นที่รักษาสภาพด้วยสารเคมีที่พัฒนาขึ้นอย่างเป็นระบบ เปรียบเทียบกับน้ำยางข้นที่รักษาสภาพตามวิธีในปัจจุบัน

In order to preserve concentrated latex in a long-term, a suitable preservative system is required. Today, after centrifugation to concentrate latex, the concentrated latex is then preserved by further additions of ammonia, usually at 0.70% weight based on the weight of latex (high ammonia latex) or at 0.20% if used in combination with secondary bactericides such as zinc oxide and tetramethylthiurum disulphide (low ammonia latex). The problems of using ammonia are that ammonia imparts a strong odor that effects to environment and the amount of ammonia in the latex is difficult to control. Other problems associated with the use of zinc oxide and tetramethylthiurum disulphide. Zinc oxide destroys the stability of latex. On the other hand, tetramethylthiurum disulphide is known to produce carcinogenic nitrosamines in the latex system. Therefore, a continual search has been made for new preservatives that are not subject to these disadvantages or any others. This study relates to the preservation of natural rubber latex, more particularly in the liquid concentrated form. The properties of the concentrated latex preserved by the newly developed system will be investigated and compared with those of the concentrated latex preserved by the traditional systems.