วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2541

การทดลองนี้เป็นการศึกษาถึงผลของระยะเวลาแอนแอโรบิก ความเข้มข้นของสีและชนิดสารอาหารที่มีต่อประสิทธิภาพการกำจัดสี คาร์บอนอินทรีย์ และฟอสฟอรัส ด้วยแบบจำลองแบบเอสบีอาร์ขนาดโต๊ะทดลอง ปริมาตรถัง 16 ลิตร อายุสลัดจ์รวม 8 วัน และเวลาวัฏจักรของระบบ 12 ชั่วโมง ปรับระยะเวลาแอนแอโรบิก+แอโรบิกในแต่ละระบบเป็น 0+11 (เป็นระบบแอโรบิก) 2+9, 4+7 และ 8+3 ชั่วโมง (สามชุดหลังเป็นระบบแอนแอโรบิก+แอโรบิกหรืออีบีพีอาร์ โดยในช่วงแอนแอโรบิกมีขั้นตอนแอนออกซิกเกิดขึ้นก่อนหน้าด้วย) เวลาตกตะกอน 1 ชั่วโมง ใช้น้ำเสียงสังเคราะห์ที่มี ซีโอดี 500 มก./ล. ไนโตรเจน 50 มก./ล. ฟอสฟอรัส 15 มก./ล. (อัตราส่วน 100:10:3) สีที่ใช้ทดสอบคือสีรีแอกทีฟอะโซ Remazol Black B ที่ความเข้มข้น 10, 40 และ 80 มก./ล. ประสิทธิภาพการกำจัดคาร์บอนอินทรีย์ทั้งของระบบแอโรบิกและระบบบีพีอาร์ที่มีระยะเวลาแอนแอโรบิก 2, 4 และ 8 ชั่วโมง ค่อนข้างใกล้เคียงกันกล่าวคือที่สี 10 มก./ล. การลดซีโอดีเท่ากับร้อยละ 96.3, 96.1, 96.9 และ 95.9 สำหรับทั้งสี่กรณีตามลำดับ และที่สี 40 มก./ล. เท่ากับร้อยละ 93.0, 94.6 และ 93.6 สำหรับชุดแอโรบิกและแอนแอโรบิก 2 และ 4 ชั่วโมงตามลำดับ และที่สี 80 มก./ล. เท่ากับร้อยละ 88.6 สำหรับชุดแอนแอโรบิก 4 ชั่วโมง แสดงว่าปริมาณสีที่เพิ่มขึ้นมีผลต่อการกำจัดคาร์บอนอินทรีย์เล็กน้อย ประสิทธิภาพการกำจัดทีเคเอ็นที่สี 10 มก./ล. เท่ากับร้อยละ 97.7, 97.7, 97.8 และ 97.3 ตามลำดับ และที่สี 40 มก./ล. เท่ากับร้อยละ 96.2, 95.8 และ 95.8 สำหรับชุดแอโรบิกและแอนแอโรบิก 2 และ 4 ชั่วโมงตามลำดับ และที่สี 80 มก./ล. เท่ากับร้อยละ 93.3 สำหรับชุดแอนแอโรบิก 4 ชั่วโมง จึงได้ข้อสรุปเช่นเดียวกับกรณีการกำจัดคาร์บอนอินทรีย์ ส่วนประสิทธิภาพการกำจัดฟอสฟอรัสที่สี 10 มก./ล. เท่ากับร้อยละ 59.2, 98.7, 98.7 และ 98.0 ตามลำดับ และที่สี 40 มก./ล. เท่ากับร้อยละ 58.8, 97.4 และ 99.3 สำหรับชุดแอโรบิกและแอนแอโรบิก 2 และ 4 ชั่วโมงตามลำดับ และที่สี 80 มก./ล. เท่ากับร้อยละ 97.4 สำหรับชุดแอโรบิก 4 ชั่วโมง แสดงว่าระบบแอโรบิกกำจัดฟอสฟอรัสได้ไม่ดี แต่ดีกว่าระบบแอโรบิกปกติ ส่วนระบบอีบีพีอาร์ลดฟอสฟอรัสได้ดี รวมทั้งความเข้มข้นสีในช่วงที่ศึกษาไม่มีผลต่อจุลชีพพีเอโอมากนัก ประสิทธิภาพการกำจัดสีในหน่วยเอสยูที่สี 10 มก./ล. เท่ากับร้อยละ 18.3, 36.8, 62.8 และ 62.5 ตามลำดับ และที่สี 40 มก./ล. เท่ากับร้อยละ 14.6, 35.2 และ 52.7 สำหรับชุดแอโรบิกและแอนแอโรบิก 2 และ 4 ชั่วโมงตามลำดับ และที่สี 80 มก./ล. เท่ากับร้อยละ 54.5 สำหรับชุดแอนแอโรบิก 4 ชั่วโมง ประสิทธิภาพการกำจัดสีในหน่วยเอดีเอ็มไอที่สี 10 มก./ล. เท่ากับร้อยละ 19.6, 40.9, 59.1 และ 59.6 ตามลำดับ และที่สี 40 มก./ล. เท่ากับร้อยละ 20.7, 50.3 และ 58.8 สำหรับชุดแอโรบิกและแอนแอโรบิก 2 และ 4 ชั่วโมงตามลำดับ และที่สี 80 มก./ล. เท่ากับร้อยละ 52.5 สำหรับชุดแอนแอโรบิก 4 ชั่วโมง เห็นได้ว่าระบบแอนแอโรบิกกำจัดสีได้ดีกว่าระบบแอโรบิกและระยะเวลาแอนแอโรบิก มีผลต่อการกำจัดสีด้วย โดยระยะเวลาแอนแอโรบิกที่นานขึ้นทำให้ประสิทธิภาพการกำจัดสีสูงขึ้น ส่วนความเข้มข้นสีมีผลในทางกลับกันคือ ความเข้มข้นสีที่มากขึ้นทำให้ประสิทธิภาพการกำจัดสีลดลง ทั้งนี้ระบบที่กำจัดฟอสฟอรัสได้เท่ากันไม่จำเป็นต้องกำจัดสีได้เท่ากันแม้จะกำจัดสีได้ดีกว่าระบบแอโรบิกก็ตาม นั่นคือจุลชีพพีเอโอไม่ใช่จุลชีพหลักในการกำจัดสีในน้ำเสีย