การพัฒนาแผ่นป้องกันการเกิดสีน้ำตาลได้ทำการศึกษาในกล้วยซึ่งใช้เป็นแบบจำลองของผลไม้เนื่องจากเกิดปฏิกิริยาสีน้ำตาลได้ง่าย โดยผลการศึกษาที่ได้จะนำไปประยุกต์ทดลองใช้ในผลไม้ชนิดอื่นต่อไป การศึกษาเริ่มจากการศึกษาดัชนีคุณภาพของกล้วยเพื่อต้องการทราบถึงปัจจัยคุณภาพของกล้วยที่มีความสำคัญต่อการยอมรับของผู้บริโภค จากการสำรวจความคิดเห็นและทดสอบผู้บริโภค พบว่าจุดสีน้ำตาลเป็นปัญหาในการซื้อกล้วยมารับประทานถึงร้อยละ 46.83 และผู้บริโภคร้อยละ 47 เห็นด้วยกับการใช้สารเคมีโดยไม่สัมผัสกับกล้วยเพื่อลดจุดสีน้ำตาลและเชื้อรา จากการศึกษาดัชนีคุณภาพด้วยเทคนิคแผนภาพความชอบ พบว่าความสว่างสีเปลือก (L*) มีความสัมพันธ์กับค่าความชอบรวมของผู้บริโภคและพบว่าค่าความชอบรวมมีความสัมพันธ์กับกลิ่น ค่าความหวาน ค่าสีเหลืองเนื้อ และค่าสีเหลืองเปลือก โดยแผ่นป้องกันสีน้ำตาลที่พัฒนาขึ้นมาทำจากกระดาษกรองขนาด7.5x7.5 เซนติเมตร ประกบกันโดยมีสารตั้งต้นโซเดียมเมตรไบซัลไฟต์ที่สลายตัวให้ซัลเฟอร์ไดออกไซด์อยู่ระหว่างกลาง และจากการศึกษาผลของความเข้มข้นของสารตั้งต้นที่ 0.04 และ 0.27 กรัมต่อตารางมิลลิเมตร และสภาวะการแพร่ที่อุณหภูมิ 15 และ30 องศาเซลเซียส ต่ออัตราการแพร่ พบว่าค่าสัมประสิทธิ์การแพร่ของซัลเฟอร์ไดออกไซด์จากแผ่นป้องกันสีน้ำตาลนั้นขึ้นอยู่กับอุณหภูมิ (p(+,ฃ)0.05) แต่ไม่ขึ้นกับค่าปริมาณสารตั้งต้น (p>0.05) โดยค่าสัมประสิทธิ์การแพร่ของซัลเฟอร์ไดออกไซด์ที่ความเข้มข้น0.09 กรัมต่อตารางมิลลิเมตรที่ 15 องศาเซลเซียสมีค่าสัมประสิทธิ์การแพร่เท่ากับ1.3518x10('-12) m('2)/s ซึ่งน้อยกว่าที่ 30 องศาเซลเซียสที่มีค่าเท่ากับ3.6380x10('-12) m('2)/s และเมื่อนำไปทดลองใช้กับกล้วยที่ระดับสารตั้งต้นโซเดียมเมตาไบซัลไฟต์ที่ 0.04 และ 0.09 กรัมต่อตารางมิลลิเมตร พบว่าช่วยลดการเกิดจุดสีน้ำตาลอย่างมีประสิทธิภาพ คือค่าความสว่างสีเปลือก (L*) และปริมาณจุดสีน้ำตาลน้อยกว่าตัวอย่างควบคุมเมื่ออายุการเก็บเพิ่มขึ้นโดยไม่เกิดอาการผิดปกติกับกล้วยและมีปริมาณซัลเฟอร์ไดออกไซด์ตกค้างในเนื้อสูงสุดเท่ากับ 6.49 และ 8.43 ppm ตามลำดับแต่ที่ความเข้มข้นระดับ 0.18 และ 0.53 กรัมต่อตารางมิลลิเมตร พบว่ากล้วยเกิดอาการผิดปกติขึ้นและมีปริมาณซัลเฟอร์ไดออกไซด์ตกค้างในเนื้อสูงสุดเท่ากับ 66.93 และ119.14 ppm ตามลำดับ ส่วนในกล้วยที่ได้รับแรงกระแทกพบว่าบริเวณที่ได้รับแรงกระแทกนั้นมีสีน้ำตาลที่เกิดขึ้นจางกว่าในทุกสิ่งทดลองเมื่อกล้วยนั้นเก็บรักษาโดยมีแผ่นป้องกันสีน้ำตาลที่มีสารตั้งต้นโซเดียมเมตาไบซัลไฟต์อยู่ที่ระดับ 0.04 และ 0.09 กรัมต่อตารางมิลลิเมตรโดยที่ 0.09 กรัมต่อตารางมิลลิเมตร มีประสิทธิภาพในการป้องกันสีน้ำตาลได้ดีกว่าการใช้ที่ระดับ 0.04 กรัมต่อตารางมิลลิเมตร