การศึกษาวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับคุณภาพชีวิตการทำงานและสุขภาพจิตของผู้ช่วยเหลือคนไข้โรงพยาบาลนพรัตนราชธานี 2) ศึกษาเปรียบเทียบคุณภาพชีวิตการทำงานและสุขภาพจิตของผู้ช่วยเหลือคนไข้โรงพยาบาลนพรัตนราชธานีตามปัจจัยส่วนบุคคล 3) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างคุณภาพชีวิตการทำงานกับสุขภาพจิตกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาคือผู้ช่วยเหลือคนไข้โรงพยาบาลนพรัตนราชธานี จำนวน199 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลคือแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูปคอมพิวเตอร์ สถิติที่ใช้คือค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐานค่า t-test One-way ANOVA การทดสอบความแตกต่างรายคู่โดยวิธีของ Scheffe' และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน โดยกำหนดนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการวิจัยพบว่า ผู้ช่วยเหลือคนไข้โรงพยาบาลนพรัตนราชธานีมีคุณภาพชีวิตการทำงานอยู่ในระดับปานกลาง มีสุขภาพจิตอยู่ในระดับเท่ากับคนทั่วไป ปัจจัยส่วนบุคคลด้านสถานภาพสมรส สถานะทางเศรษฐกิจ และอายุงานที่แตกต่างกันส่งผลต่อคุณภาพชีวิตการทำงานของผู้ช่วยเหลือคนไข้โรงพยาบาลนพรัตนราชธานีอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ส่วนอายุ ระดับการศึกษาและกลุ่มงาน ไม่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตการทำงานปัจจัยส่วนบุคคลทางด้านสถานภาพสมรส ส่งผลต่อสุขภาพจิตของผู้ช่วยเหลือคนไข้โรงพยาบาลนพรัตนราชธานี อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ส่วนอายุ ระดับการศึกษา สถานะทางเศรษฐกิจ อายุงานและกลุ่มงาน ไม่ส่งผลต่อสุขภาพจิต คุณภาพชีวิตการทำงานมีความสัมพันธ์ทางบวกกับสุขภาพจิตอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05