การศึกษาเรื่อง ความเป็นจริงกับภาพลักษณ์ที่นักท่องเที่ยวสหราชอาณาจักรมีต่อ ภูเก็ต มีความมุ่งหมายเพื่อให้ทราบถึงแหล่งสารที่มีอิทธิพลต่อนักท่องเที่ยวในการมี ภาพลักษณ์เกี่ยวกับภูเก็ต และเพื่อศึกษาภาพลักษณ์ที่นักท่องเที่ยวมีต่อภูเก็ต ภายใต้ กรอบแนวคิดเกี่ยวกับภาพลักษณ์ ทฤษฎีการให้ความหมายและการคิด และรายงานวิจัย ที่เกี่ยวข้อง การศึกษานี้ได้ใช้วิธีการในเชิงสำรวจโดยใช้แบบสอบถาม ซึ่งมีทั้งคำถาม ปลายปิดและคำถามปลายเปิด และได้เจาะจงศึกษากับนักท่องเที่ยวที่มีอายุ 25-34 ปี มีสัญชาติและถิ่นพำนักในสหราชอาณาจักรซึ่งเดินทางมาท่องเที่ยวภูเก็ตในเดือนตุลาคม พ.ศ.2541 จำนวน 362 คน โดยแจกแบบสอบถามให้นักท่องเที่ยวที่กำลังจะเดินทางออก ณ บริเวณห้องพักผู้โดยสารขาออก ท่าอากาศยานภูเก็ตตอบอย่างอิสระ ในการบรรยายลักษณะ ข้อมูลทางด้านประชากรศาสตร์และพฤติกรรมในการเดินทางท่องเที่ยวได้ใช้ค่าสัดส่วนและ ร้อยละ สำหรับการทดสอบทางสถิติในการหาความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรต่าง ๆ นั้น ได้ใช้การ วิเคราะห์ความแปรปรวนเพื่อสรุปผลเกี่ยวกับความแตกต่างระหว่างค่าเฉลี่ยของภาพลักษณ์ ที่นักท่องเที่ยวกลุ่มต่าง ๆ มีต่อภูเก็ต และใช้การวิเคราะห์เปรียบเทียบพหุคูณเพื่อหา ความแตกต่างในรายคู่ ส่วนการศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการมีภาพลักษณ์ต่อประเทศไทยและ กรุงเทพมหานครกับการมีภาพลักษณ์ต่อภูเก็ตนั้น ใช้สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน ในการหาความแตกต่างระหว่างค่าเฉลี่ยของภาพลักษณ์ที่กลุ่มประทับใจและกลุ่มไม่ประทับใจ มีต่อภูเก็ตหลังการเดินทางมาท่องเที่ยว และเพื่อหาความแตกต่างระหว่างค่าเฉลี่ยของ ภาพลักษณ์ที่นักท่องเที่ยวมีต่อภูเก็ตหลังการเดินทางมาท่องเที่ยวกับแหล่งท่องเที่ยว ประเภทรีสอร์ทชายทะเลแห่งอื่นที่คิดจะเดินทางไปท่องเที่ยวในอนาคต ใช้การทดสอบ ทีเทสต์แพร องค์ความรู้ที่ได้จากการศึกษานี้ ทำให้สามารถสรุปได้ว่า แนวคิดด้านภาพลักษณ์ และทฤษฎีเกี่ยวกับการให้ความหมายและการคิดสามารถช่วยตรวจสอบการประเมินค่าด้วยการ ให้คะแนนคุณลักษณะ 17 รายการ และให้ข้อมูลในเชิงคุณภาพซึ่งสามารถสะท้อนให้เห็นภาพ ที่ชัดเจนเจาะลึกมากขึ้น ส่วนการวิเคราะห์ข้อมูลในทางสถิติ พบว่า นักท่องเที่ยวที่ ได้รับข้อมูลข่าวสารจาแหล่งสารที่แตกต่างกัน จะมีภาพลักษณ์ต่อภูเก็ตก่อนเดินทางมา แตกต่างกัน และภาพลักษณ์ที่นักท่องเที่ยวมีต่อภูเก็ตก่อนเดินทางมาท่องเที่ยวจะผันแปรไป ในทิศทางเดียวกันกับภาพลักษณ์ที่มีต่อประเทศไทยและกรุงเทพมหานคร หรืออีกนัยหนึ่ง หากภาพลักษณ์ที่มีต่อประเทศไทยหรือกรุงเทพมหานครเป็นบวก ภาพลักษณ์ที่มีต่อภูเก็ตก็จะ เป็นบวกด้วย แต่หากภาพลักษณ์ที่มีต่อประเทศไทยหรือกรุงเทพมหานครเป็นลบ ภาพลักษณ์ ที่มีต่อภูเก็ตก็จะเป็นลบด้วย ที่สำคัญคือ การเดินทางมาท่องเที่ยวภูเก็ตซ้ำหลายครั้ง มิได้หมายความว่า นักท่องเที่ยวจะมีภาพลักษณ์ที่ดีต่อภูเก็ตมากขึ้นเสมอไป และแม้ว่า ประสบการณ์ที่ประทับใจจะช่วยเสริมสร้างภาพลักษณ์ของภูเก็ตมากขึ้น แต่เมื่อเปรียบเทียบ กับแหล่งท่องเที่ยวประเภทรีสอร์ทชายทะเลแห่งอื่นแล้ว ภาพลักษณ์ของภูเก็ตกลับต่ำกว่า โดยเฉพาะเมื่อเปรียบเทียบกับออสเตรเลีย นอกจากนี้ยับสามารถประมวลและวิเคราะห์ วัตถุประสงค์ของนักท่องเที่ยวชายที่เดินทางมาท่องเที่ยวภูเก็ตคนเดียวจากคำหรือภาษา ที่ใช้ได้ว่า ส่วนหนึ่งมีความเชื่อมโยงกับกิจกรรมทางเพศ ข้อค้นพบนี้เป็นสัญญาณอันตรายที่ภูเก็ตควรให้ความสนใจ ด้วยมีความเป็นไปได้ ที่ภูเก็ตจะสูญเสียภาพลักษณ์ที่ดีและส่วนแบ่งทางการตลาด เพราะแม้ว่านักท่องเที่ยวใน ภาพรวมจะค่อนข้างมีภาพลักษณ์ที่ดีต่อภูเก็ต แต่สิ่งที่ได้จากการศึกษานี้ ทำให้สามารถ กล่าวได้ว่า ภูเก็ตโดยเฉพาะหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง (ทั้งภาครัฐ ภาคเอกชน และชุมชน) ควรจะให้ความสนใจในการขยายตัวด้านการท่องเที่ยวของภูเก็ตให้มากขึ้น โดยเฉพาะที่หาด ป่าตอง ทั้งนี้รวมถึงเรื่องสิ่งแวดล้อมและการพัฒนาสาธารณูปโภค นอกจากนี้ควรมีการ พิจารณาปรับปรุงคุณลักษณะในบางด้านที่ยังบกพร่อง และในการพัฒนานั้น ควรดำเนินการ ควบคู่หรือพร้อมไปกับการสื่อสารด้านการตลาดที่เหมาะสมมีประสิทธิภาพซึ่งสามารถแข่งขัน กับแหล่งท่องเที่ยวประเภทรีสอร์ทชายทะเลแห่งอื่นได้