การศึกษาเรื่อง ความคาดหวังของผู้นำท้องถิ่น ต่อการศึกษาเพื่อใช้ประโยชน์ต่อการท่องเที่ยวของอำเภอ เกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา ความคาดหวังทางการศึกษาที่เหมาะสมต่อธุรกิจท่องเที่ยว และเพื่อแสวงหารูปแบบของการศึกษาและเนื้อหาสาร เพื่อมุ่งไปสู่การพัฒนาเศรษฐกิจและวัฒนธรรมท้องถิ่น ที่เหมาะสม กลุ่มประชากรที่ใช้ในการศึกษา ได้แก่ ผู้นำท้องถิ่น ครูระดับผู้บริหาร ตัวแทนธุรกิจท่องเที่ยว พระสงฆ์ระดับ เจ้าอาวาส เจ้าหน้าที่สุขาภิบาล จำนวน 218 คน โดยใช้ แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูลและใช้ โปรแกรมสำเร็จรูป SPSS ในการประมวลข้อมูล ผลจากการศึกษาพบว่า กลุ่มประชากรส่วนใหญ่เป็น เพศชาย สถานภาพสมรสมีอายุอยู่ในระหว่าง 19 ปี ถึง 60 ปีขึ้นไป วุฒิการศึกษาระดับชั้นประถมศึกษาถึงปริญญาตรี ภูมิลำเนาเดิมเกิดที่เกาะสมุยร้อยละ 54.5 ประชากร กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่ได้รับผลประโยชน์จากการท่องเที่ยว มีความเห็นด้วยกับการที่เกาะสมุยกลายเป็นแหล่งท่องเที่ยว ในแต่ละปีที่มีนักท่องเที่ยวเป็นจำนวนมากเพราะมีปัจจัยดึงดูด หลายประการ เช่น ทรัพยากรทางทะเลที่สวยงาม ธรรมชาติป่าไม้และน้ำตก เป็นต้น ในขณะเดียวกันการท่องเที่ยว ส่งผลดีต่อชาวเกาะสมุย เช่น เป็นแหล่งสร้างรายได้ให้แก่ คนในท้องถิ่น อันเป็นผลเนื่องมาจากการจ้างงานของธุรกิจ ท่องเที่ยว กลุ่มประชากรตัวอย่างมีความคิดเห็นว่าการศึกษา ในเกาะสมุยยังไม่เหมาะสมและสอดคล้องกับความต้องการ ของสภาพท้องถิ่น จึงมีความต้องการให้สถาบันการศึกษา สนับสนุนและส่งเสริมการศึกษาเกี่ยวกับสายวิชาชีพในระดับ อาชีวศึกษาถึงปริญญาตรี เพื่อรองรับกับสถานการณ์การท่องเที่ยว ในเกาะสมุยปัจจุบัน ผลจากการศึกษาแสดงให้เห็นว่ากลุ่มประชากรมี ความคาดหวังต่อรูปแบบทางการศึกษา ตามลักษณะเนื้อหา ดังนี้ การศึกษาในระบบโรงเรียน (Formal Education) คือต้องการให้มีการเรียนการสอนในระดับอาชีวศึกษาถึงระดับ ปริญญาตรี ในสาขาวิชาที่เกี่ยวข้องกับการท่องเที่ยวซึ่ง สามารถแบ่งออกเป็น 5 ระดับการศึกษาได้แก่ 1)การศึกษา วิชามัคคุเทศก์ 2)การศึกษาวิชาชีพระยะสั้นไม่เกิน 1 ปี 3)การศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพเทคนิคหรือประกาศ นียบัตรวิชาชีพปวช. 4)การศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ เทคนิคหรือประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) หรือระดับอนุปริญญาตรี 5)การศึกษาระดับปริญญาตรี การศึกษาวิชาชีพที่สามารถนำไปประกอบอาชีพในแหล่ง ท่องเที่ยว เช่น วิชาการบริหารธุรกิจ วิชาการโรงแรม การประกอบอาหาร การบริการในรูปแบบต่าง ๆ การศึกษานอกระบบโรงเรียน (Non-formal Education) คือต้องการศึกษาเกี่ยวกับทัศนคติการพึ่งตนเองเกี่ยวกับ เศรษฐกิจ การศึกษาเกี่ยวกับการเกษตร และการศึกษาเกี่ยวกับ การผลิตศิลปหัตถกรรมจากวัสดุที่มีอยู่ในท้องถิ่นในรูปแบบของ การอบรมวิชาชีพระยะสั้นไม่เกิน 1 ปี หรือระยะเวลา 1-3 ปี หรือรูปแบบการเรียนการสอนในระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ โดยใช้ระบบการศึกษาทางไกลในสาขาวิชาที่เหมาะสมและ สอดคล้องกับสภาพท้องถิ่น การศึกษาไม่เป็นทางการ (Informal Education) คือต้องการศึกษาจากประเพณี วัฒนธรรมท้องถิ่น จากวิถีชีวิต และการดำรงชีวิตในครอบครัว ชุมชนและสังคม โดยการ ศึกษาจากการเข้าร่วมกิจกรรมในชุมชน การศึกษาจากสื่อมวลชน สื่อสารหรือสื่อโทรคมนาคม ในชีวิตประจำวันโดยการศึกษาห้องสมุดประชาชน ที่อ่าน หนังสือพิมพ์ประจำหมู่บ้าน หรือแหล่งบริการข่าวสารทั้งใน ภาครัฐและเอกชน การศึกษาที่ได้รับจากประสบการณ์ในการปฏิบัติงาน ในหน่วยธุรกิจรวมถึงวิชาชีพต่าง ๆ ที่มีอยู่ในท้องถิ่น ผลการศึกษาดังกล่าว ผู้ศึกษามีข้อเสนอแนะในรูปแบบ และเนื้อหาสาระความรู้ ดังนี้ 1. ประเพณีวัฒนธรรมท้องถิ่น หน่วยงานของรัฐ การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยและผู้นำท้องถิ่นควรร่วมมือกัน สนับสนุนและฟื้นฟูประเพณีวัฒนธรรมท้องถิ่น ให้เป็นรูปลักษณ์ ของเกาะสมุยโดยเฉพาะ เช่น ประเพณีชักพระ-ทอดผ้าป่า ประเพณีชนควาย การแสดงของลิงในรูปแบบของการ เข้าร่วมกิจกรรมจากชุมชน 2. การพัฒนาด้านการเกษตรและอุตสาหกรรม ในครัวเรือน หน่วยงานของรัฐที่มีหน้าที่เกี่ยวข้องกับอาชีพ ของชาวเกาะสมุย ควรให้การสนับสนุนและส่งเสริมการผลิต ในอาชีพที่มีอยู่เดิมให้มีประสิทธิภาพการผลิตที่สูงขึ้น เช่น การเกษตร การประมง ปศุสัตว์ และการผลิตทางด้านศิลป หัตถกรรมจากวัสดุในท้องถิ่น ในรูปแบบของการอบรมวิชาชีพ ระยะสั้น หรือแปลงสาธิต 3. การท่องเที่ยว การพัฒนาการท่องเที่ยวควรคำนึง ถึงความสมดุลระหว่างนักท่องเที่ยวกับสาธารณูปโภคที่มีอยู่ใน ท้องถิ่น โดยพิจารณาขีดความสามารถในการรองรับของพื้นที่ นั้น ๆ ในขณะเดียวกันการสนับสนุนการใช้ประโยชน์จากวัสดุ ในท้องถิ่น และผลผลิตของคนในท้องถิ่น และควรคำนึงถึง คุณภาพของการทำงาน การจ้างแรงงานของคนในท้องถิ่น เป็นปัจจัยสำคัญอีกประการหนึ่งในการวางแผนการท่องเที่ยว ในอนาคต 4. การศึกษา การจัดการศึกษาในท้องถิ่นควรใช้ ภูมิปัญญาของคนในท้องถิ่นให้เกิดประโยชน์มากที่สุด โดยเน้นการศึกษาเพื่อการพึ่งตนเองกล่าวคือ การสร้าง ความตระหนัก และจิตสำนึกที่ถูกต้อง พัฒนาการเรียนการสอน จากชี้นำมาเป็นการวิเคราะห์ และการกระจายอำนาจ การจัดการศึกษาสู่ชุมชนพร้อมทั้งปรับปรุงหลักสูตรและ เนื้อหาวิชาให้สอดคล้องกับสภาพท้องถิ่น