การเปรียบเทียบประสิทธิภาพ และต้นทุนของสายการบิน ในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิคกับการบินไทยนี้ เป็นการศึกษาถึงการ ประกอบการของสายการบินทั้งสิ้น 9 สายการบินในภูมิภาค เอเชียแปซิฟิค โดยการใช้ตัวเลขดัชนีเป็นเครื่องมือที่ใน การศึกษาประสิทธิภาพการผลิต การเปรียบเทียบดังกล่าวจะ ใช้ Translog Multilateral Comparison ของ Douglas W. Caves , Luarits R.Christensen และ W. Erwin diewert เพื่ออธิบายถึงประสิทธิภาพการผลิตของสายการบิน ต่างๆเปรียบเทียบกับการบินไทยและใช้สมการความสัมพันธ์ ระหว่างความแตกต่างของต้นทุนต่อหน่วยของสายการบินต่าง ๆ กับ การบินไทย กับ ความแตกต่างของต้นทุนของการใช้ปัจจัยการผลิต และจำนวนผลผลิตของสายการบินต่าง ๆ กับการบินไทย เพื่อ อธิบายว่า ความแตกต่างของต้นทุนการใช้ปัจจัยชนิดใดที่ทำให้เกิด ความแตกต่างของต้นทุนการผลิตต่อหน่วยของสายการบินต่าง ๆ กับ การบินไทย ผลการศึกษาทางด้านประสิทธิภาพการผลิตนั้นจะพบว่า สายการบินที่มีขนาดใหญ่กว่าการบินไทยจะเป็นสายการบินที่มี ประสิทธิภาพสูงกว่าการบินไทย และสายการบินที่มีขนาดเล็กกว่า การบินไทยจะมีประสิทธิภาพในการผลิตต่ำกว่าการบินไทย ทั้งนี้ เนื่องจาก สายการบินที่มีขนาดใหญ่จะมีการให้บริการด้วย เครื่องบินที่มีขนาดใหญ่ และการให้บริการในเส้นทางที่ไกลกว่า ทำให้การใช้ปัจจัยของสายการบินเหล่านี้สามารถก่อให้เกิดผลผลิต (ซึ่งหน่วยวัดเป็นตัน-กิโลเมตร) มาก ถึงแม้ว่าสายการบินที่มีขนาดใหญ่ นั้นจะมีการใช้ปัจจัยการผลิตนั้นจำนวนที่มากกว่าก็ตาม แต่ผลของการ ชดเชยจากการที่มีผลผลิตสูงทำให้สายการบินมีประสิทธิภาพการผลิต มากกว่า ในการพิจารณาถึงสัดส่วนของต้นทุนการใช้ปัจจัยการผลิต จะเห็นว่าสัดส่วนดังกล่าวของปัจจัยการผลิตแต่ละประเภทของสาย การบินต่างๆมีความแตกต่างกันมาก เนื่องจากต้นทุนของการใช้ปัจจัย การผลิตแตกต่างในแต่ละประเทศและเมื่อพิจารณาต้นทุนต่อหน่วยของ สายการบินพบว่าสายการบินต่าง ๆ มีต้นทุนการผลิตต่อหน่วย ไม่ สอดคล้องกับประสิทธิภาพการผลิต ซึ่งสายการบินที่มีการผลิตที่มี ประสิทธิภาพการผลิตที่สูงกว่าควรจะมี ต้นทุนการผลิตต่อหน่วยต่ำกว่า แต่จากความแตกต่างของต้นทุนการใช้ปัจจัยการผลิต ทำให้ต้นทุนต่อ หน่วยของสายการบินในกลุ่มตัวอย่างมีความแตกต่างกันมาก ดังนั้น จึงมีการจัดทำสมการความสัมพันธ์เพื่ออธิบายสาเหตุของความแตกต่าง ของต้นทุนการผลิตต่อหน่วยระหว่างสายการบินต่างๆ กับการบินไทย พบว่า ต้นทุนของปัจจัยที่มีผลต่อความแตกต่างมากที่สุดก็คือ ต้นทุน ของการใช้ปัจจัยการผลิต 2 ประเภท คือน้ำมัน และเครื่องบิน โดยการบินไทยมีต้นทุนของการใช้ปัจจัยทั้ง 2 ประเภทนี้สูงทำให้ ต้นทุนของการบินไทยสูงกว่าสายการบินอื่น ๆ ในกลุ่มตัวอย่าง ประกอบกับการที่มีปริมาณการผลิตต่ำเมื่อเปรียบเทียบกับการใช้ ปัจจัยทางด้านเครื่องบินซึ่งมีการใช้งานเฉลี่ยต่ำกว่าสายการบินอื่น ๆ ทำให้ผลผลิตที่เกิดขึ้นต่ำกว่ามีผลในการลดลงของต้นทุนคงที่เฉลี่ย ต่อหน่วยของผลผลิตปัญหาของการมีต้นทุนต่อหน่วยที่สูงนี้จึงมีการ เสนอแนวทางในการแก้ไข ดังนี้ 1. เพิ่มปริมาณผลผลิตด้วยการใช้เครื่องบินให้มีชั่วโมง การใช้งานเฉลี่ยมากขึ้นเป็นการทำให้เกิดการใช้ปัจจัยการผลิต ซึ่งเป็นปัจจัยคงที่ให้เกิดผลผลิตได้มากขึ้น และเต็มความสามารถ ของเครื่องบิน 2. วางแผนการประกอบการบินให้มีความสัมพันธ์กันระหว่าง ขอบข่ายการบินกับเครื่องบินในฝูงบิน ให้มีการใช้งานเต็มความ สามารถของเครื่องบินทั้งด้านของชั่วโมงการใช้งาน พิสัยการบิน ของเครื่องบิน และขนาดของตลาดการขนส่งในแต่ละประเทศ 3. ปรับโครงสร้างของฝูงบินให้มีแบบของเครื่องบินให้ น้อยลง เพื่อให้สายการบินไทยมีต้นทุนในการเก็บอะไหล่ และ ซ่อมบำรุงลดลง เพราะการที่มีเครื่องบินหลายประเภทนั้น ทำให้ การบินไทยมีความจำเป็นต้องเก็บอะไหล่ของเครื่องบินหลาย ประเภท ตลอดจนการซ่อมบำรุงที่จำเป็นต้องมีการฝึกหัดเพื่อ ให้มีการเหมาะสมสำหรับเครื่องบินแต่ละแบบ 4. พัฒนาแรงงาน หรือปรับปรุงการทำงานให้ การใช้แรงงานดังกล่าวส่งผลให้เกิดผลผลิตมากขึ้น 5. หาแหล่งน้ำมันที่มีต้นทุนต่ำหรือจัดหาเครื่องบินที่มีปริมาณ การบริโภคน้ำมันที่ต่ำลง การแก้ปัญหาดังกล่าวนี้จะเห็นว่า ผลผลิตของการบินไทย จะเพิ่มขึ้น ซึ่งส่งผลให้การบินไทยมีประสิทธิภาพของการผลิตโดย เปรียบเทียบกับสายการบินต่างๆ สูงขึ้น และมีต้นทุนต่อหน่วยลดลง ซึ่งทำให้การบินไทยมีศักยภาพในการแข่งขันกับสายการบินต่าง ๆ มากขึ้น