วิทยานิพนธ์ฉบับบนี้ เป็นงานศึกษาถึงความเปลี่ยนแปลงของการผลิตผ้าพื้น เมืองชุมชนพวน บ้านหาดเลี้ยว อ ศรีสัชนาลัย จ.สุโขทัย โดยพิจารณาบท บาทและความสำคัญของผ้าในบริบทของชุมชนก่อนที่ผ้าจกกลายเป็นสินค้า โดย เปรียบเทียบกับระยะเวลาปัจจุบันการศึกษาเน้นในด้านของความเปลี่ยน แปลงทางรูปแบบ ลวดลายและกระบวนการผลิตผ้าตีนจกซึ่งเป็นผ้าซิ่นชนิดหนึ่ง จากการศึกษาพบว่า การขยายตัวของความนิยมบริโภคผ้าพื้นเมืองส่ง ผลให้เกิดความเปลี่ยนแปลงในด้านรูปแบบ ลวดลาย โดยมีการดัดแปลงและนำ ลวดลายใหม่เข้ามา แต่ยังรักษาโครงสร้างของลายเดิมไว้ ในด้านกระบวน การผลิต ชุมชนได้นำเอาเทคโนโลยี เหา มาใช้เพื่อประหยัดเวลาใน การทอและเป็นเงื่อนไขที่ทำให้ลวดลายเดิมของผ้าบางชนิดที่นิยมบริโภคเปลี่ยน แปลงไป นอกจากนั้นยังมีความเปลี่ยนแปลงทั้งในด้านของผู้ผลิตที่ขยายตัวออก ไปนอกวงของผู้หญิง และอิทธิพลจากผู้บริโภคนอกชุมชนได้มีส่วนในการกำหนด ความเปลี่ยนแปลงของผ้าภายในชุมชน โดยเฉพาะอย่างยิ่งการขยายตัว ของการผลิตผ้าพื้นเมืองในชุมชุนเพื่อตอบสนองต่อผู้บริโภคนอกชุมชน ก่อให้เกิด ความหมายและบทบาทใหม่ของผ้าพื้นเมือง จากการเป็นตัวแทนของผู้หญิงใน บริบทการใช้แบบเดิม มาเป็นตัวแทนของชุมชนเพื่อตอบสนองกับการบริโภคใน สังคมสมัยใหม่ แม้ว่าจะเกิดความเปลี่ยนแปลงทั้งในกระบวนการผลิต ผู้ผลิตและผู้ บริโภค รวมถึงความเปลี่ยนแปลงในตัวผ้าพื้นเมืองเองก็ตาม แต่การเปลี่ยน แปลงนั้นเกิดจากความริเริ่มของบุคคลในชุมชน ซึ่งเป็นผู้ที่กำกับความเปลี่ยน แปลงดังกล่าวให้ดำรงความเป็นเอกลักษณ์ทางชาติพันธุ์ของผู้ผลิตไว้ เนื่อง จากเป็นปัจจัยสำคัญที่ต้องรักษาไว้เพื่อเป้าหมายทางการค้า