การวัดรังสีโดยวิธีใช้ฟิล์มตรวจจับรังสีแบบกัดรอย เป็นการวัดปริมาณรังสีหรือนุภาคอย่างง่ายและมีราคาถูก แต่เนื่องจากค่าที่อ่านได้จากฟิล์มกัดรอยคือ ค่าความหนาแน่น ต่อหน่วยพื้นที่ซึ่งขึ้นอยู่กับความไวของฟิล์มแต่ละชนิดและ เงื่อนไขการกัดขยายรอยของฟิล์มชนิดนั้น ๆ ผลที่ได้จะต้อง สอบเทียบกับกราฟมาตรฐานที่ทราบค่าปริมาณรังสีแน่นอนแล้ว เท่านั้น จึงจะทราบปริมาณรังสีที่ตกกระทบฟิล์มตรวจจับรังสี ที่แท้จริงได้ ในการวิจัยครั้งนี้เป็นการศึกษาผลการวัดรอยอนุภาคที่ เกิดจากแหล่งกำเนิด Pu238-Be9 ความแรง16.9 คูรี ในแบบ จำลองชนิดน้ำรูปทรงกระบอก ติดตั้งอยู่ ณ ภาควิชาฟิสิกส์ คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่ ด้วยฟิล์มตรวจจับรังสี 2 ชนิด คือ CN-85B และ LR-115 type llB โดยวางแผ่นฟิล์มตรวจจับรังสีชนิดละ 10 แผ่นในแนวรัศมีและ ให้แต่ละแผ่นห่างกัน 5 เซนติเมตร เปรียบเทียบผลการวัดที่ ได้และเปรียบเทียบกับผลการคำนวณโดยโปรแกรมการคำนวณแบบ ส่งผ่านหลายกลุ่ม ANISN และ SABINE-3 จากการวิจัยพบว่า ฟิลม์ชนิด LR-115 type llB ซึ่งเป็นฟิล์มเซลลูโลสไนเตรด (C12H14O18N4) สีแดงและลิเธียมเตตราโบเลต (Li2B4O4) เป็น ตัวเปลี่ยนนิวตรอน (neutron converter) เคลือบอยู่บนผิวหน้าให้ผลการวัดที่ดีที่สุดเนื่องจากมี ความไวต่อรังสีสูงแม้ที่ระยะห่างจากแหล่งกำเนิดรังสีมาก ก็ตามและเมื่อเปรียบเทียบกับผลการคำนวณด้วยโปรแกรม ANISN และ SABINE-3 พบว่าผลการวัดโดยฟิล์ม LR-115 type llb สอดคล้องกับการคำนวณด้วยโปรแกรม ANISN ภายใต้เงื่อนไขแหล่ง กำเนิดแบบจุด ซึ่งกราฟที่เขียนแสดงความสัมพันธ์ระหว่าง โดสนิวตรอนที่คำนวณได้กับความหนาแน่นของรอยอนุภาคบนฟิล์ม ตรวจจับรังสีถือเป็นกราฟมาตรฐานที่สามารถใช้ปรับเทียบ ฟิล์มตรวจจับรังสีที่ต้องการทราบปริมาณรังสีที่ตกกระทบใน โอกาสต่อไป