การศึกษาจิตรกรรมฝาผนังสมัยอยุธยาที่อยู่ในจังหวัดต่างๆ 15 จังหวัดในภาคกลางของ ประเทศไทย ซึ่งมีจิตรกรรมฝาผนังทั้งสิ้น 10 แห่ง เป็นการค้นคว้าถึงคติและรูปแบบทางศิลปะ อันจะทำให้แบ่งออกได้เป็น 3 กลุ่ม จิตรกรรมฝาผนังที่วัดใหญ่สุวรรณาราม เป็นจิตรกรรมใน กลุ่มที่ 2 อันเป็นช่วงที่สำคัญ เพราะเป็นระยะที่มีพัฒนาการอันจะนำไปสู่ลักษณะของจิตรกรรม แบบอยุธยา เนื้อหาของวิทยานิพนธ์แบ่งเป็น 5 บท บทแรกเป็นบทนำ กล่าวถึงความเป็นมาและ ความสำคัญของเรื่อง ตลอดจนวิธีการดำเนินการวิจัย บทที่ 2 กล่าวถึงพื้นฐานอารยธรรมอยุธยา และจิตรกรรมฝาผนังสมัยอยุธยา บทที่ 3 เป็นการกล่าวถึงจิตรกรรมสกุลช่างเพชรบุรี บทที่ 4 เป็นการวิเคราะห์และกำหนดอายุจิตรกรรมฝาผนังวัดใหญ่สุวรรณาราม บทสุดท้ายเป็นบทสรุปและ ข้อเสนอแนะ ผลของการศึกษาทำให้ทราบว่า จิตรกรรมฝาผนังที่วัดใหญ่สุวรรณารามนี้ มีภาพจิตรกรรม ที่สำคัญอยู่ 3 เรื่อง อันได้แก่ เรื่องเทพชุมนุม เรื่องมารผจญ และเรื่องอารักษ์ เนื้อหา แรกเป็นเนื้อหาที่สำคัญที่สุด เพราะเป็นผนังที่ไม่ได้รับการเปลี่ยนแปลงและเขียนสีเพิ่มเติม คติของเรื่องนี้มาจากมหาสมัยสูตรในทีฆนิกาย จากสุตันปิฏก (เล่ม 10) และอาจกล่าวได้ว่า ภาพเรื่องเทพชุมนุมที่นี่เป็นแห่งเดียวที่มีความสมบูรณ์ตรงตามคติพุทธศาสนา รูปแบบและองค์ประกอบศิลปะที่นี่มีลักษณะเฉพาะหลายประการ เช่นมีการริเริ่มใช้เส้น- สินเทามาใช้ในงานจิตรกรรม การใช้ลวดลายต่างๆ มาคั่นระหว่างภาพบุคคล ตลอดจนโครงสีที่ ใช้มีลักษณะโดยจะใช้โครงสีหลักเป็นสีแดง การกำหนดอายุจิตรกรรมที่วัดใหญ่นี้ ได้เสนอแนวคิดใหม่ในการนำเอาคติมาเป็นประเด็น สำคัญอีกประการหนึ่งที่กำหนดอายุ โดยจะอาศัยหลักฐานทางประวัติศาสตร์และโบราณคดี ผนวกกับรูปแบบศิลปะ ทำให้กำหนดอายุได้ว่าน่าที่จะอยู่ในระหว่าง พ.ศ.2181 และไม่เกิน พ.ศ.2199