เนื่องจากปัจจุบันการประกอบอาชีพทางธุรกิจมีบทบาทสำคัญต่อการพัฒนาทางสังคมและเศรษฐกิจของประเทศไทย สิ่งที่สำคัญในการกู้ยืมเงินจากสถาบันการเงินเพื่อใช้ในการประกอบธุรกิจมีส่วนสัมพันธ์ต่อการให้หลักประกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งการจำนองทรัพย์สินเป็นหลักประกันการชำระหนี้แก่ผู้ให้กู้ ซึ่งปัจจุบันมีปัญหากฎหมายเกิดขึ้นแก่ผู้จำนอง ที่เป็นบุคคลที่สามคือ เมื่อลูกหนี้ผิดนัดชำระหนี้ย่อมมีผลกระทบกระเทือนไปถึงความรับผิดของผู้จำนองด้วย ซึ่งหลักกฎหมายจำนองมีว่า ผู้จำนองรับผิดเพียงทรัพย์สินที่นำมาจำนองเป็นประกันเท่านั้น แต่ในทางความเป็นจริง ผู้จำนองกลับต้องรับผิดมากไปกว่าหลักกฎหมายดังกล่าวอย่างไม่เป็นธรรม การวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึง ความรับผิดที่แท้จริงในการชำระหนี้ของผู้จำนอง โดยมุ่งเน้นศึกษาถึงทฤษฎีอันเป็นรากฐานของหลักกฎหมายในเรื่อง จำนอง สาเหตุที่ทำให้ผู้จำนองตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบให้ต้องรับผิดอย่างไม่ได้รับความเป็นธรรมตามที่ปรากฏอยู่ในปัจจุบัน นอกจากนี้ปัญหาของการทำสัญญาจำนองที่เกี่ยวข้องกับหลักกฎหมายเรื่องนิติกรรมสัญญา ที่ยึดหลักเสรีภาพใน การทำสัญญาอันอยู่บนพื้นฐานว่า ทุกคนมีอำนาจการเจรจาต่อรองที่เท่าเทียมกัน กลับไม่ได้รับการนำมาปฏิบัติต่อผู้จำนอง เนื่องจากการทำสัญญาจำนองเป็นลักษณะของสัญญาสำเร็จรูป ทำให้ผู้จำนองตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบในฐานะที่เป็นคู่สัญญา ที่มีความแตกต่างในทางเศรษฐกิจ การวิจัยนี้ได้เสนอว่า 1. ควรปรับปรุงบทบัญญัติมาตรา 733 ของประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์เกี่ยวกับความรับผิดของผู้จำนอง ให้ชัดเจน เพื่อให้เป็นไปตามหลักที่แท้จริงของกฎหมายจำนอง 2. เพื่อช่วยเหลือให้ผู้จำนองได้รับความเป็นธรรมในระหว่างที่ยังไม่มีการแก้ไขประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ควรอาศัย บทบัญญัติของกฎหมายที่มีอยู่ในปัจจุบัน คือพระราชบัญญัติว่าด้วยข้อสัญญาที่ไม่เป็นธรรม พ.ศ. 2540 มาปรับใช้ตามกรณี