วัตถุประสงค์สำคัญของวิทยานิพนธ์ฉบับนี้คือ 1. เพื่อศึกษาเปรียบเทียบค่านิยม ที่เป็นบรรทัดฐานทางสังคมไทยในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว และสมัย พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่ปรากฎในวรรณคดีเรื่องโคลงโลกนิติและ โคลงสุภาษิตฯ พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว 2. เพื่อศึกษา เปรียบเทียบคำสอนที่ปรากฎในวรรณคดีทั้งสองเรื่องตามหลักธรรมทางพุทธศาสนา 3. เพื่อศึกษาเปรียบเทียบกลวิธีการประพันธ์ที่ปรากฎในวรรณคดีทั้งสองเรื่องซึ่งแสดง ให้เห็นถึงพัฒนาการในการแต่งวรรณคดี วิธีการศึกษาได้แก่การวิเคราะห์วรรณคดีเรื่องโคลงโลกนิติซึ่งเป็นบทพระนิพนธ์ ของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาเดชาดิศร และโคลงสุภาษิต พระราชนิพนธ์ ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ดุสิตสมิต ตั้งแต่ ฉบับแรกเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พุทธศักราช 2461 ถึงเดือนมีนาคม พุทธศักราช 2463 ผลการศึกษาสรุปได้ดังนี้คือ 1. ค่านิยมของสังคมไทยในสมัยพระบาทสมเด็จ พระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว และสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวมีความคล้ายคลึงกัน เป็นส่วนใหญ่ทั้งในด้านสถาบันครอบครัว สถาบันเพื่อนฝูงและสมาคม สถาบันการเมืองการ ปกครอง สถาบันเศรษฐกิจ สถาบันศาสนา และสถาบันนันทนาการ นอกจากนี้ค่านิยมที่ควร ยกย่องและควรแก้ไขของสังคมไทยทั้งสองสมัยยังมีความคล้ายคลึงกันเป็นส่วนใหญ่ แสดง ให้เห็นว่าค่านิยมของสังคมไทยทั้งในอดีตและปัจจุบันมิได้เปลี่ยนแปลงแนวคิดหลักแต่ ประการใด 2. เนื้อหาของคำสอนจากวรรณคดีทั้งสองเรื่องตรงกับหลักธรรมด้านต่างๆ ทาง พุทธศาสนา ซึ่งเป็นหลักธรรมสำหรับบุคคลทั่วไป เพื่อให้ดำเนินชีวิตได้อย่างผาสุกและ เป็นข้อเตือนใจเพื่อมิให้ประมาท 3. กลวิธีการประพันธ์ของวรรณคดีทั้งสองเรื่อง แสดงให้เห็นถึงพัฒนาการของ การแต่งวรรณคดีคำสอนในด้านที่มาของเรื่อง รูปแบบคำประพันธ์ การสรรคำมาใช้ในการ เรียบเรียงข้อความและการสร้างภาพพจน์ในวรรณคดี