การวิจัยครั้งนี้มีความมุ่งหมายเพื่อศึกษาการใช้ เวลาของนักศึกษาที่เป็นนักกีฬามหาวิทยาลัยศรีปทุม กรุงเทพมหานคร โดยเปรียบเทียบความแตกต่างของการใช้ เวลาของนักศึกษาที่เป็นนักกีฬาด้านส่วนตัว ด้านสังคม ด้านการเรียน และด้านกีฬา ตามตัวแปรเพศ ระดับชั้น คณะที่ศึกษา ฐานะทางเศรษฐกิจของครอบครัว ที่พักอาศัย ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เชาวน์ปัญญา ทัศนะคติต่อการเรียน ประเภทกีฬา ช่วงระยะเวลาการฝึกซ้อม จำนวนครั้งของการ แข่งขัน ทัศนคติต่อกีฬา กลุ่มตัวอย่างมีจำนวน 140 คน ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2539 ที่ได้มาโดยการประกาศ รับตามความสมัครใจ เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถามเกี่ยว กับการใช้เวลา ผู้วิจัยเป็นผู้เก็บข้อมูลด้วยตนเอง การ วิเคราะห์ข้อมูลใช้ t - test, F - test และ Newman - Keuls Method ผลการวิจัยพบว่า 1. การใช้เวลาด้านส่วนตัว พบว่า นักศึกษาที่เป็น นักกีฬาที่ศึกษาอยู่ในคณะต่างกัน และมีประเภทของที่พักอาศัย ต่างกัน มีการใช้เวลาด้านส่วนตัวแตกต่างกันอย่างมีนัย สำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ส่วนนักศึกษาที่เป็นนักกีฬาที่ มีเพศ ระดับชั้น ฐานะทางเศรษฐกิจของครอบครัว ผลสัมฤทธิ์ ทางการเรียนต่างกัน มีการใช้เวลาด้านส่วนตัวแตกต่างกัน อย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ 2. การใช้เวลาด้านสังคม พบว่า นักศึกษาที่เป็น นักกีฬาที่ศึกษาอยู่ในระดับชั้นต่างกัน มีการใช้เวลาด้าน สังคมแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ส่วนนักศึกษาที่เป็นนักกีฬาที่มีเพศ คณะที่ศึกษา ฐานะทาง เศรษฐกิจของครอบครัว ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ที่พักอาศัย ต่างกัน มีการใช้เวลาด้านสังคมแตกต่างกันอย่างไม่มีนัย สำคัญทางสถิติ 3. การใช้เวลาด้านการเรียน พบว่า นักศึกษาที่ เป็นนักกีฬาที่มีประเภทของที่พักอาศัยต่างกัน มีการใช้เวลา ด้านการเรียนแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ส่วนนักศึกษาที่มีเพศ ระดับชั้น คณะที่ศึกษา ฐานะทาง เศรษฐกิจของครอบครัว ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เชาวน์ปัญญา และทัศนะคติต่อการเรียนต่างกัน มีการใช้เวลาด้านการเรียน แตกต่างกันอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ 4. การใช้เวลาด้านกีฬา พบว่า นักศึกษาที่เป็น นักกีฬาที่เล่นกีฬาต่างประเภทกัน และมีช่วงระยะเวลาการ ฝึกซ้อมต่างกัน มีการใช้เวลาด้านกีฬาแตกต่างกันอย่างมีนัย สำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ส่วนนักศึกษาที่มีผลสัมฤทธิ์ ทางการเรียน ทัศนคติต่อการเรียน ที่พักอาศัย จำนวนครั้ง ของการแข่งขัน และทัศนคติต่อกีฬาแตกต่างกัน มีการใช้เวลา ด้านกีฬาแตกต่างกันอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ