การวิจัยครั้งนี้ มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาตัวแปรที่ เกี่ยวข้องกับความผูกพันต่อองค์การของบุคลากร มหาวิทยาลัย หัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ จำแนกตามตัวแปรคุณลักษณะส่วนบุคคล และคุณภาพชีวิตการทำงาน กลุ่มตัวอย่างเป็นบุคลากร มหาวิทยาลัย หัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ จำนวน 436 คน เครื่องมือที่ใช้ใน การศึกษา ได้แก่ แบบสอบถามตัวแปรที่เกี่ยวข้องกับความผูกพัน ต่อองค์การ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ การวิเคราะห์ ถดถอยพหุคูณ (Multiple Regression Analysis) ผลการศึกษา พบว่า 1. อายุ สถานภาพสมรส ตำแหน่ง ระยะเวลาที่ทำงาน ในองค์การ เงินเดือน มีความสัมพันธ์กับความผูกพันต่อองค์การ ของบุคลากร มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ อย่างมีนัย สำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 ส่วนระดับการศึกษามีความสัมพันธ์ กับความผูกพันต่อองค์การอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 นอกจากนี้ เพศ สถานที่ที่ทำงาน ระยะทางจากที่พักมายัง สถานที่ที่ทำงาน สถานภาพศิษย์เก่า และพันธะสัญญาใช้ทุน มีความสัมพันธ์กับความผูกพันต่อองค์การอย่างไม่มีนัยสำคัญ ทางสถิติ 2. ความสัมพันธ์ระหว่างคุณภาพชีวิตการทำงานกับความ ผูกพันต่อองค์การของบุคลากร มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ พบว่า คุณภาพชีวิตการทำงาน 9 ด้าน ได้แก่ ผลประโยชน์ตอบแทน สิ่งแวดล้อมที่เอื้อต่อการทำงาน การพัฒนาศักยภาพของผู้ทำงาน ความก้าวหน้า ความมั่นคง ความสัมพันธ์กับผู้ร่วมงาน ลักษณะ การบริหาร ความสมดุลของชีวิตกับการทำงาน และการมีส่วน ร่วมพัฒนาสังคมมีความสัมพันธ์กับความผูกพันต่อองค์การ อย่าง มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 โดยค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ ระหว่างคุณภาพชีวิตการทำงานกับความผูกพันต่อองค์การของ บุคลากร มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ มีค่าเท่ากับ .61692.1 ความผูกพันต่อองค์การของอาจารย์ มหาวิทยาลัย หัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ มีความสัมพันธ์กับคุณภาพชีวิตการทำงาน ในทุกๆ ด้าน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 โดยค่า สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ระหว่างคุณภาพชีวิตการทำงานกับความ ผูกพันต่อองค์การของอาจารย์ มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ มีค่าเท่ากับ .6717 และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ระหว่างคุณภาพ ชีวิตการทำงานด้านความมั่นคงกับความผูกพันต่อองค์การของ อาจารย์ มีค่าสูงสุดซึ่งเท่ากับ .5761 โดยคุณภาพชีวิตการ ทำงานมีความสามารถในการอธิบายความสัมพันธ์ระหว่าง คุณภาพชีวิตการทำงานกับความผูกพันต่อองค์การของอาจารย์ มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ ได้ถูกต้องอย่างมีนัย สำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 คิดเป็นร้อยละ 45.11802.2 ความผูกพันต่อองค์การของเจ้าหน้าที่ มหาวิทยาลัย หัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ มีความสัมพันธ์กับคุณภาพชีวิตการทำงาน ในบางด้าน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 ยกเว้นด้าน ความสมดุลของชีวิตกับการทำงาน มีความสัมพันธ์กับความผูกพัน ต่อองค์การอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ โดยค่าสัมประสิทธิ์ สหสัมพันธ์ระหว่างคุณภาพชีวิตการทำงานกับความผูกพันต่อ องค์การของเจ้าหน้าที่ มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ มีค่าเท่ากับ .5637 และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ระหว่างคุณภาพ ชีวิตการทำงานด้านการพัฒนาศักยภาพของผู้ทำงานกับความผูกพัน ต่อองค์การของเจ้าหน้าที่ มีค่าสูงสุดซึ่งเท่ากับ .4621 โดย คุณภาพชีวิตการทำงานมีความสามารถในการอธิบาย ความสัมพันธ์ ระหว่างคุณภาพชีวิตการทำงานกับความผูกพันต่อองค์การของเจ้าหน้าที่ มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ ได้ถูกต้องอย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติที่ระดับ .001 คิดเป็นร้อยละ 31.7757 3. ตัวแปรที่สามารถพยากรณ์ความผูกพันต่อองค์การของ บุคลากร มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ ได้อย่างมีนัย สำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 ได้แก่ คุณภาพชีวิตการทำงาน อายุ ระดับการศึกษา เพศ และระยะทางจากที่พักมายังสถานที่ทำงาน ตามลำดับ โดยสามารถพยากรณ์ความผูกพันต่อองค์การของบุคลากร มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ ได้ร้อยละ 45.73 นอกจากนี้ ผลการวิจัย พบว่า ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์พหุคูณระหว่างคุณภาพ ชีวิต การทำงาน อายุ ระดับการศึกษา เพศ และระยะทางจาก ที่พักมายังสถานที่ที่ทำงานกับความผูกพันต่อองค์การของบุคลากร มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ มีค่าเท่ากับ .6160, .6448, .6606, .6703 และ .6762 ตามลำดับ 4. สมการที่สามารถพยากรณ์ความผูกพันต่อองค์การของ บุคลากร มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ ได้อย่างมีนัย สำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 ได้แก่4.1 สมการที่สามารถพยากรณ์ความผูกพันต่อองค์การ ของบุคลากร มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ ในรูปของ คะแนนดิบ คือ ความผูกพันต่อองค์การของบุคลากร = 32.5272 + 0.3639 (คุณภาพชีวิตการทำงาน) + 0.0035 (อายุ) = 2.1276 (ระดับการศึกษา) = 2.7879 (เพศ) + 0.0476 (ระยะทางจาก ที่พักมายังสถานที่ที่ทำงาน)4.2 สมการที่สามารถพยากรณ์ความผูกพันต่อองค์การ ของบุคลากร มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ ในรูปของ คะแนนมาตรฐาน คือ ความผูกพันต่อองค์การของบุคลากร = 0.6173 (คุณภาพชีวิตการทำงาน) + 0.2484 (อายุ) - 0.1655 (ระดับการศึกษา) - 0.1165 (เพศ) + 0.0894 (ระยะทางจาก ที่พักมายังสถานที่ที่ทำงาน) 5. ตัวแปรคุณภาพชีวิตการทำงาน ที่สามารถพยากรณ์ความ ผูกพันต่อองค์การของบุคลากร มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ ได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 ได้แก่ การพัฒนาศักยภาพ ของผู้ทำงาน การมีส่วนร่วมพัฒนาสังคม ความมั่นคง สิ่งแวดล้อมที่ เอื้อ ต่อการทำงาน ความก้าวหน้า และความสัมพันธ์กับผู้ร่วมงาน ตามลำดับ โดยสามารถพยากรณ์ความผูกพันต่อองค์การของบุคลากร มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ ได้ร้อยละ 43.74 นอกจากนี้ ผลการวิจัย พบว่า ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์พหุคูณระหว่างคุณภาพ ชีวิตการทำงานด้านการพัฒนาศักยภาพของผู้ทำงาน การมีส่วนร่วม พัฒนาสังคม ความมั่นคง สิ่งแวดล้อมที่เอื้อต่อการทำงาน ความ ก้าวหน้า และความสัมพันธ์กับผู้ร่วมงานกับความผูกพันต่อองค์การ ของบุคลากร มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ มีค่าเท่ากับ .5067, .5718, .6219, .6426, .6541 และ .6614 ตาม ลำดับ 6. สมการที่สามารถพยากรณ์ความผูกพันต่อองค์การของ บุคลากร มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ ได้อย่างมีนัย สำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 เมื่อวิเคราะห์ตามตัวแปรคุณภาพ ชีวิตการทำงาน ได้แก่6.1 สมการถพยากรณ์ความผูกพันต่อองค์การของ บุคลากร มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ เมื่อวิเคราะห์ ตามตัวแปรคุณภาพชีวิตการทำงานในรูปของคะแนนดิบ คือ ความผูกพันต่อองค์การของบุคลากร = 29.7729 + 0.2362 (การพัฒนาศักยภาพของผู้ทำงาน) + 1.7225 (การมีส่วน ร่วมพัฒนาสังคม) + 1.3041 (ความมั่นคง) + 0.6341 (สิ่งแวดล้อม ที่เอื้อต่อการทำงาน) + 0.4819 (ความก้าวหน้า) + 0.4811 (ความสัมพันธ์กับผู้ร่วมงาน)6.2 สมการพยากรณ์ความผูกพันต่อองค์การของ บุคลากร มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ เมื่อวิเคราะห์ ตามตัวแปรคุณภาพชีวิตการทำงานในรูปของคะแนนมาตรฐาน คือ ความผูกพันต่อองค์การของบุคลากร = 0.1165 (การพัฒนาศักยภาพของผู้ทำงาน) + 0.2789 (การมีส่วนร่วม พัฒนาสังคม) + 0.2181 (ความมั่นคง) + 0.1553 (สิ่งแวดล้อม ที่เอื้อต่อการทำงาน) + 0.1519 (ความก้าวหน้า) + 0.1064 (ความสัมพันธ์กับผู้ร่วมงาน)