ความมุ่งหมายของการวิจัยนี้เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่าง ความสุขในชีวิตสมรสกับพฤติกรรมเผชิญความเครียดแต่ละรูปแบบ ของสตรีที่สมรสแล้วและเปรียบเทียบพฤติกรรมเผชิญความเครียด แต่ละรูปแบบของสตรีที่สมรสแล้ว เมื่อจำแนกตามตัวแปร อายุ ระดับการศึกษา ระยะเวลาการสมรส ความเชื่ออำนาจภายในตน และสนับสนุนทางสังคม พร้อมทั้งค้นหาตัวแปรซึ่งทำนายความสุข ในชีวิตสมรสของสตรีที่สมรสแล้วจากตัวแปรที่กล่าวมา กลุ่มตัวอย่าง ที่ใช้คือสตรีที่สมรสแล้วซึ่งเป็นพยาบาลประจำการทำงาน อยู่ฝ่ายการพยาบาลของโรงพยาบาลศิริราชในปี 2535 โดยวิธี การสุ่มอย่างง่าย จำนวนทั้งสิ่น 214 คน เครื่องมือที่ใช้ประกอบด้วย แบบสอบถามข้อมูลรายละเอียดส่วนตัว แบบวัดความสุขในชีวิตสมรส แบบวัดความเชื่ออำนาจภายในตน แบบวัดการสนับสนุนทางสังคม และแบบวัดพฤติกรรมเผชิญความเครียด 5 รูปแบบ คือการแสดง ความขัดแย้ง การตำหนิตนเอง การหันมาเพิ่มความสนใจในตนเอง การแสดงพฤติกรรมเชิงบวกและการหลีกเลี่ยง สถิติที่ใช้คือสหสัมพันธ์ แบบเพียร์สัน การวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบทางเดียว และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณแบบเพิ่มตัวแปรเป็นขั้น ๆ ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ ความสุขในชีวิตสมรสมีความสัมพันธ์ทางบวก กับพฤติกรรมเผชิญความเครียดในรูปการแสดงพฤติกรรมเชิงบวก และมีความสัมพันธ์ทางลบกับพฤติกรรมเผชญความเครียดในรูป การแสดงความขัดแย้ง การตำหนิตนเอง การหันมาเพิ่มความสนใจ ในตนเองและการหลีกเลี่ยง สตรีที่สมรสแล้วซึ่งมีอายุแตกต่างกัน มีพฤติกรรมไม่แตกต่างกันในทุกรูปแบบ สตรีที่สมรสแล้วที่มีระยะเวลา การสมรสแตกต่างกัน มีพฤติกรรมไม่แตกต่างกันในทุกรูปแบบ ยกเว้นแบบการแสดงพฤติกรรมเชิงบวก สตรีที่สมรสแล้ว ซึ่งมีความเชื่ออำนาจภายในตนแตกต่างกัน มีพฤติกรรมแตกต่างกัน ในทุกรูปแบบยกเว้นแบบการแสดงพฤติกรรมเชิงบวกและแบบ การหลีกเลี่ยง สตรีที่สมรสแล้วซึ่งมีระดบการสนับสนุนทางสังคม แตกต่างกันมีพฤติกรรมแตกต่างกันเฉพาะรูปการตำหนิตนเอง และการแสดงพฤติกรรมเชิงบวกนอกนั้นไม่แตกต่างกัน ตัวแปร ซึ่งร่วมกันทำนายความสุขในชีวิตสมรสของสตรีที่สมรสแล้ว ได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติมี 6 ตัว คือพฤติกรรมเผชิญความเครียด ในรูปการตำหนิตนเอง การแสดงพฤติกรรมเชิงบวกการหันมา เพื่อความสนใจในตนเอง การสนับสนุนทางสังคม พฤติกรรมเผชิญ ความเครียดในรูปการแสดง ความขัดแย้งและความเชื่ออำนาจ ภายในตน ตามลำดับ