ความมุ่งหมายของการวิจัยนี้เพื่อการวิเคราะห์ทัศนศิลป์ เพื่อชีวิตในประเทศไทย ตั้งแต่เหตุการณ์ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2516 จนถึง พ.ศ. 2533 พบว่าทัศนศิลป์เพื่อชีวิตในประเทศไทย เป็นสะท้องเชิงเสนอปัญหาและวิพากษ์วิจารณ์สภาพการณ์ทางสังคม และสภาพการณ์ทางสิ่งแวดล้อมในแต่ละช่วงแต่ละตอนของสังคมไทย จากศิลปินบางส่วนของประเทศที่มีสำนึกความรับผิดชอบต่อสภาพการณ์ ดังกล่าว เพื่อผลในการสื่อสารกับประชาชนทุกระดับชั้นทางสังคม และทุกระดับชั้นทางการศึกษา การแสดงออกแนวทางนี้ของศิลปิน จึงคำนึงถึงรูปแบบศิลปะที่ง่ายต่อการรับรู้โดยอาศัยกลวิธีศิลปะที่หลากหลาย ตามที่ศิลปินเห็นว่ากลวิธีศิลปะใดจะสามารถตอบสนองด้านเนื้อหาศิลปะ ที่ตนต้องการนำเสนอต่อสาธารณชนอย่างบรรลุผล ปัจจัยที่ส่งผลต่อเนื้อหา และรูปแบบทัศนศิลป์เพื่อชีวิตในปรเทศไทยโดยรวมคือ ปัจจัยด้านการเมือง สังคม และสิ่งแวดล้อม รวมทั้งปัจจัยด้านปัญญาและคิด ส่วนปัจจัย ด้านวิทยาศาสตร์และประยุกตวิทยาได้ส่งผลต่อกลวิธีศิลปะของผลงาน ทัศนศิลป์จำนวนหนึ่ง โดยเฉพาะในส่วนของผลงานแขนงสื่อผสม การที่ทัศนศิลป์เพื่อชีวิตเป็นผลงานที่มีเนื้อหาเสนอปัญหาและวิพากษ์วิจารณ์ สภาพการณ์ทางสังคมและสิ่งแวดล้อมโดยตรงนั้นส่งผลต่อการถูกปิดกั้น และกีดกันการนำเสนอ รวมทั้งการจับกุมคุมขังตัวศิลปินในบางยุค ที่ประเทศไทยถูกปิดกั้นด้านเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น ในสภาพการณ์ดังกล่าว ศิลปินเพื่อชีวิตจึงได้หาวิธีการอำพรางเนื้อหา ศิลปะและตัวเองด้วยวิธีการต่าง ๆ อาทิ การซ่อนเนื้อหาด้วยรูปแบบสัญลักษณ์ การปิดทับผลงานด้วยผลงานใหม่ รวมทั้งการอำพรางตัวเองของศิลปิน และนักวิจารณ์ศิลปะด้วยการนามแฝง ฯลฯ ดังนั้น ความหลากหลาย ของกระบวนแบบทัศนศิลป์เพื่อชีวิตในประเทศไทย จึงขึ้นอยู่กับ บรรยากาศทางการเมืองที่เป็นประชาธิปไตย กล่าวคือ ผู้มีอำนาจ บริหารประเทศได้เปิดกว้างให้อิสรภาพและเสรีภาพ ในการแสดงความคิดเห็นอย่างแท้จริงแก่ประชาชน