การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายคือ (1) เพื่อศึกษากรรมวิธี การกรีดผลมะละกอที่เหมาะสมที่จะทำให้ได้ปริมาณน้ำยางมากที่สุด (2) เพื่อศึกษาความเข้มข้นที่เหมาะสมของโซเดียมคลอไรด์ที่มี ต่อการรักษาคุณภาพของปาเปนในน้ำยางสดจากมะละกอขณะ การกรีดและหลังจากการกรีดผล (3) เพื่อเปรียบเทียบคุณภาพ ของปาเปนที่ได้จากการใช้โซเดียมคลอไรด์ในระหว่างการกรีด กับการใช้โซเดียมคลอไรด์หลังจากการกรีด (4) เพื่อศึกษาสาร เคมีที่ป้องกันการออกซิไดซ์ปาเปน ที่เหมาะสมที่จะทำให้ได้คุณภาพ ของปาเปนสูงสุด ผลการวิจัยพบว่า 1. กรรมวิธีการกรีดผลมะละกอที่เหมาะสม ที่จะทำให้ได้ ปริมาณน้ำยางมากที่สุด คือ กรีดตามความยาวของผล ผลละ 4 แผลต่อครั้ง เว้นระยะเวลาห่างของการกรีด ครั้งละ 3 วัน กรีดทั้งหมด 4 ครั้ง รวม 16 แผล ให้ปริมาณน้ำยางรวมสูงกว่า กรรมวิธีการกรีดวิธีอื่นๆ แต่แตกต่างกันอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ 2. ในการศึกษาหาความเข้มข้นที่เหมาะสมของโซเดียม คลอไรด์ที่มีต่อการรักษาคุณภาพของปาเปนในน้ำยางสดจากมะละกอ ขณะการกรีดและหลังจากการกรีดผลพบว่า ความเข้มข้นที่เหมาะสม ในการใช้โซเดียมคลอไรด์รักษาคุณภาพ คือ เข้มข้นร้อยละ 5 และร้อยละ 20 โดยน้ำหนัก จะทำให้ได้ปาเปนที่มีคุณภาพสูงกว่า ที่ความเข้มข้นระดับอื่นๆ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 ส่วนคุณภาพของปาเปนที่ได้จากการใช้โซเดียมคลอไรด์ร้อยละ 5 และร้อยละ 20 โดยน้ำหนัก มีคุณภาพแตกต่างกันอย่างไม่มีนัยสำคัญ ทางสถิติ 3. คุณภาพของปาเปนดิบที่ผลิตได้จากการใช้โซเดียมคลอไรด์ ใส่ลงในน้ำยางหลังจากการกรีดผลมะละกอ เมื่อเปรียบเทียบกับ คุณภาพของปาเปนดิบที่ได้จากการใช้โซเดียมคลอไรด์ในระหว่าง การกรีดผลมะละกอ พบว่า ปาเปนดิบที่ได้มีคุณภาพแตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 4. ในการผลิตปาเปนดิบ โดยการใช้โพแทสเซียมเมตาไบซัลไฟด์ เข้มข้น 50 พีพีเอ็ม กับการใช้โซเดียมเตตระไทโอเนทเข้มข้น 50 พีพีเอ็ม เป็นสารป้องกันการออกซิไดซ์ปาเปน พบว่า คุณภาพของ ปาเปนดิบที่ได้จากการใช้โซเดียมเตตระไทโอเนท สูงกว่าคุณภาพ ของปาเปนดิบที่ได้จากการใช้โพแทสเซียมเมตาไบซัลไฟด์ อย่างมี นัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01