การวิจัยครั้งนี้มีความมุ่งหมายเพื่อเปรียบเทียบ ความท้อถอย 3 ด้าน ได้แก่ ด้านความอ่อนล้าทางอารมณ์ ด้านความด้อยสัมพันธภาพต่อบุคคล ด้านความรู้สึกประสบผล สำเร็จในการปฏิบัติงาน ระหว่างนักศึกษาพยาบาลที่ได้รับ การให้คำปรึกษาแบบกลุ่ม และนักศึกษาพยาบาลที่ไม่ได้รับ การให้คำปรึกษาแบบกลุ่ม กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาพยาบาล ชั้นปีที่ 4 หลักสูตรประกาศนียบัตรพยาบาลศาสตร์ ปีการ ศึกษา 2535 ที่มีความสมัครใจเข้ารับการทดลอง จำนวนทั้งหมด 18 คน โดยแบ่งเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มทดลอง 9 คน กลุ่ม ควบคุม 9 คน นักศึกษาพยาบาลในกลุ่มทดลองจะได้รับการให้คำ ปรึกษาแบบกลุ่มสัปดาห์ละ 2 ครั้ง ครั้งละ 1.30-2 ชั่วโมง ติดต่อกันเป็นระยะเวลา 6 สัปดาห์ ส่วนกลุ่มควบคุมจะไม่ได้ การให้คำปรึกษาแบบกลุ่มแต่อย่างใด เครื่องมือที่ใช้ในการ วิจัยได้แก่ โปรแกรมการให้คำปรึกษาแบบกลุ่ม จำนวน 12 โปรแกรม และแบบวัดความท้อถอยที่ผู้วิจัยดัดแปลงมาจาก แบบวัดความท้อถอยของแมสลาค (Maslach Burnout Inventory) สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ใช้การทดสอบค่าที (t-test) ผลการวิจัยพบว่า 1. นักศึกษาพยาบาลที่ได้รับการให้คำปรึกษาแบบกลุ่ม มีความอ่อนล้าทางอารมณ์ต่ำกว่านักศึกษาพยาบาลที่ไม่ได้ รับการให้คำปรึกษาแบบกลุ่ม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ ระดับ .01 2. นักศึกษาพยาบาลที่ได้รับการให้คำปรึกษาแบบกลุ่ม มีความด้อยสัมพันธภาพต่อบุคคลต่ำกว่านักศึกษาพบาบาลที่ไม่ได้ รับการให้คำปรึกษาแบบกลุ่ม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ ระดับ .01 3. นักศึกษาพยาบาลที่ได้รับการให้คำปรึกษาแบบกลุ่ม มีความรู้สึกประสบผลสำเร็จในการปฏิบัติงานสูงกว่า นักศึกษา พยาบาลที่ไม่ได้รับการให้คำปรึกษาแบบกลุ่ม อย่างมีนัย สำคัญทางสถิติที่ระดับ .01