การวิจัยเชิงบรรยายครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเปรียบเทียบการรับรู้บรรยากาศ ในหอผู้ป่วยจิตเวชของผู้ป่วยจิตเวชและพยาบาล กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยจิตเวช จำนวน 163 คน และพยาบาลวิชาชีพและพยาบาลเทคนิคทั้งหมดที่ปฏิบัติงานในหอผู้ป่วยแผนกจิตเวช จำนวน 86 คน โดยเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบสะดวก โดยใช้แบบสอบถามการรับรู้บรรยากาศใน หอผู้ป่วยซึ่งพัฒนาโดยมูส์ (Moos, 1997) ตามแนวคิดของการจัดสิ่งแวดล้อมเพื่อการบำบัด ซึ่งผู้วิจัยแปลเป็นภาษาไทยด้วยวิธี Back translation และทดสอบความเชื่อมั่นโดยวิธี หาค่าสัมประสิทธิ์ สูตร KR-20 เท่ากับ .74 ของผู้ป่วย และ .86 ของพยาบาล วิเคราะห์ ข้อมูลใช้การแจกแจงความถี่ อัตราร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และทดสอบสมมติฐาน โดยใช้การทดสอบค่าที (t-test) ผลการศึกษาพบว่า ผู้ป่วยและพยาบาลเกินกว่าร้อยละ 50 รับรู้บรรยากาศที่ผู้ป่วยได้รับ การสนับสนุนให้มีส่วนร่วมจากเจ้าหน้าที่และผู้ป่วยด้วยกัน และผู้ป่วยสามารถแสดงออกได้ อย่างเป็นธรรมชาติ ตลอดจนโปรแกรมการรักษาส่งเสริมให้ผู้ป่วยมีอิสระ ส่งเสริมการแสดง อารมณ์โกรธและพฤติกรรมก้าวร้าวในลักษณะที่เหมาะสม ได้ทราบแผนการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ และส่งเสริมให้เจ้าหน้าที่รับทราบปัญหาของผู้ป่วย รวมทั้งในหอผู้ป่วย มีการจัดโครงสร้าง ที่เป็นระบบและชัดเจนต่อการปฏิบัติ โดยเจ้าหน้าที่ควบคุมให้เป็นไปตามกฎเกณฑ์ที่กำหนด อย่างไรก็ตาม มีผู้ป่วยและพยาบาลเกินกว่าครึ่งรับรู้ว่าพยาบาลและเจ้าหน้าที่ไม่ค่อย ให้เวลาในการส่งเสริมและกระตุ้นให้กำลังใจผู้ป่วยในการทำกิจกรรม เจ้าหน้าที่ไม่ค่อยให้ ความสำคัญในการเตรียมจำหน่ายผู้ป่วย และผู้ป่วยไม่ค่อยได้รับการสอนในเรื่องการแก้ไขปัญหา ในชีวิตประจำวัน รวมทั้งเจ้าหน้าที่แทบจะไม่ลงโทษผู้ป่วยด้วยวิธีการควบคุม ตลอดจนรับรู้ว่า ผู้ป่วยไม่ค่อยให้ความไม่ร่วมมือกัน ไม่ค่อยแสดงอารมณ์และความรู้สึกออกมา และในบางครั้ง หอผู้ป่วยขาดความเป็นระเบียบเรียบร้อยอย่างมาก เมื่อเปรียบเทียบการรับรู้บรรยากาศในหอผู้ป่วยของผู้ป่วยและพยาบาล พบว่าพยาบาล มีคะแนนค่าเฉลี่ยการรับรู้บรรยากาศในหอผู้ป่วยมากกว่าผู้ป่วยในด้านสัมพันธภาพ ด้านโปรแกรม การรักษาและโดยรวมทุกด้าน แต่ด้านการคงไว้ซึ่งระบบงาน ผู้ป่วยมีคะแนนค่าเฉลี่ยการรับรู้ บรรยากาศในหอผู้ป่วยมากกว่าพยาบาล อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการศึกษาครั้งนี้ให้ข้อเสนอแนะว่า พยาบาลจิตเวชควรส่งเสริมให้บุคลากรในทีม ตระหนักถึงความเป็นบุคคลของผู้ป่วย และตระหนักถึงความจำเป็นของการนำผู้ป่วยเข้ามามี บทบาทในการสร้างบรรยากาศในหอผู้ป่วยที่สอดคล้องกับแนวทางการจัดสิ่งแวดล้อมเพื่อการ บำบัดตั้งแต่เริ่มเข้ารับการรักษา ในขณะเดียวกันพยาบาลควรให้ข้อมูลกับผู้ป่วยเกี่ยวกับ บทบาทและความรับผิดชอบของผู้ป่วย ในการสร้างเสริมบรรยากาศในหอผู้ป่วยที่ส่งเสริมการ ฟื้นหายของผู้ป่วยด้วย รวมทั้งควรประเมินการรับรู้บรรยากาศในหอผู้ป่วยทั้งจากผู้ป่วยและ พยาบาลเป็นระยะ เพื่อนำไปสู่คุณภาพการพัฒนาของการจัดสิ่งแวดล้อมในหอผู้ป่วยและคุณภาพ การพยาบาลผู้ป่วยจิตเวชโดยรวม