การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาภาวะสุขภาพจิตของนักเรียนมัธยมศึกษา ตอนต้นในเขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร ที่มีพ่อหรือแม่คนเดียวและมีความแตกต่างในเรื่อง ช่วงอายุที่เริ่มอยู่กับพ่อหรือแม่ การศึกษาของพ่อหรือแม่ และเปรียบเทียบกับภาวะสุขภาพจิต ของนักเรียนที่มีทั้งพ่อและแม่อยู่ด้วยกัน กลุ่มตัวอย่าง เป็นนักเรียนที่มีพ่อหรือแม่ คนเดียว 212 ราย เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบทดสอบ Symptom Check List 90 (SCL-90) ซึ่ง แปลและเรียบเรียงเป็นภาษาไทย โดย ละเอียด ชูประยูร และคณะนักจิตวิทยาโรงพยาบาล สมเด็จเจ้าพระยา วิเคราะห์ข้อมูลโดยการแจกแจงความถี่ คิดอัตราร้อยละ หาค่าเฉลี่ยของ คะแนน และเปรียบเทียบภาวะสุขภาพจิตโดยใช้ t - test ผลการวิจัยพบว่า นักเรียนที่มีพ่อหรือแม่คนเดียวร้อยละ 54.71 มีภาวะสุขภาพจิตปกติ ทั้ง 9 ด้าน และร้อยละ 45.28 มีอาการที่แสดงถึงความผิดปกติตั้งแต่ 1 ด้านขึ้นไปโดยพบ อาการ Depression สูงสุดเป็นอันดับแรกทั้งกลุ่มที่มีอาการปัญหาสุขภาพจิตและมีแนวโน้ม ของปัญหาสุขภาพจิตคิดเป็นร้อยละ 10.38 และ 14.15 ตามลำดับ นักเรียนที่เริ่มอยู่กับพ่อ หรือแม่ในช่วงอายุ 0-3 และ 4-6 ปี มีภาวะสุขภาพจิตปกติมากกว่าช่วงอายุ 7-12 และ 13-16 ปี และกลุ่มที่มีพ่อแม่มีการศึกษาระดับประถมศึกษา มีอาการที่แสดงถึงปัญหาสุขภาพจิต มากกว่าระดับการศึกษาอื่น ๆ ภาวะสุขภาพจิตของนักเรียนที่มีพ่อ/แม่คนเดียว กับนักเรียน ที่มีทั้งพ่อและแม่ มีความแตกต่างกันอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ ข้อเสนอแนะจากผลการวิจัยคือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น นับเป็นกลุ่มเสี่ยงต่อ ปัญหาสุขภาพจิต พยาบาลจิตเวชและผู้เกี่ยวข้อง ควรให้การส่งเสริมสุขภาพจิตและป้องกัน ปัญหาทางจิตโดยให้การช่วยเหลือเร่งด่วนแก่กลุ่มที่มีอาการที่แสดงถึงความผิดปกติทางจิต และติดตามเยี่ยมบ้าน ให้คำปรึกษาหารือบำบัดเป็นครอบครัวแก่กลุ่มที่มีแนวโน้มของปัญหา สุขภาพจิต พร้อมทั้งประสานความร่วมมือเพื่อสร้างเครือข่ายการดูแลช่วยเหลือครอบครัว ให้ครอบคลุมทั่วถึง โดยเฉพาะกลุ่มที่เริ่มอยู่กับพ่อหรือแม่คนเดียวเมื่ออายุตั้งแต่ 7 ปีขึ้นไป และผู้ที่พ่อ/แม่ที่มีการศึกษาระดับต่ำ