เคมีบำบัดเป็นการรักษาที่นิยมสำหรับผู้ป่วยมะเร็งเม็ดโลหิตขาวแบบเฉียบพลันชนิดมัย อีลอยด์แต่อุปสรรคสำคัญสำหรับการรักษาด้วยเคมีบำบัดคือการดื้อต่อยาที่ใช้ในการรักษาหลายๆ ชนิด พี-ไกลโคโปรตีนเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้เกิดการดื้อต่อยาหลายชนิดโดยทำหน้าที่ขับยา ออกจากเซลล์โดยขบวนการที่ต้องการอาศัยพลังงาน การศึกษานี้ใช้โฟลซัยโตมิเตอร์เพื่อตรวจการ แสดงออกของพี-ไกลโคโปรตีน โดยใช้แอนตีบอดี MRK 16 ร่วมกับการขยายสัญญาณโดยไบโอ-ตินและ สเตรปอวิดิน รวมทั้งการตรวจความสามารถในการขับยาออกจากเซลล์โดยใช้โรดามีน 123 เป็นซับ สเตรทของพี-ไกลโคโปรตีนและซัยโคลสปอริน เอ เป็นตัวปรับเปลี่ยนการดื้อต่อยาหลายชนิด ผล การศึกษาพบว่าทั้งพี-ไกลโคโปรตีนและความสามารถในการขับยาออกจากเซลล์จะตรวจพบได้ 45.83% ของจำนวนคนไข้ทั้งหมด พี-ไกลโคโปรตีนมีความสัมพันธ์อย่างมากกับการขับยาออกจากเซลล์ (P < 0.001) แต่ไม่มีความสัมพันธ์กับ อายุ (p=0.155), เพศ (p=0.682), การแสดงออกของ CD34 (p= 0.423), จำนวนของเม็ดเลือดขาว (p=0.146), หรือชนิดย่อยตาม FAB (p=0.331) การขับยาออกจาก เซลล์ไม่มีความสัมพันธ์กับอายุ (p=0.155), เพศ (p=0.682), การแสดงออกของ CD34 (p=0.105), จำนวนของเม็ดเลือดขาว (0.481) หรือ ชนิดย่อยตาม FAB (p=0.596) การตรวจหาพี-ไกลโคโปรตีน และการขับยาออกจากเซลล์จะสามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้หลายประการโดยอาจใช้เป็นดัชนีเพื่อ พยากรณ์การดำเนินไปของโรค, เพื่อเป็นแนวทางให้แพทย์เลือกแผนการรักษาที่มีตัวปรับเปลี่ยน การดื้อต่อยาหลายชนิดหรือการเลือกใช้ยาที่ไม่ได้เป็นซับสเตรทของพี-ไกลโคโปรตีน