วิธีการได้มาซึ่งอาหารของชาวชนบทในประเทศไทย มีอยู่ 3 วิธีหลัก คือ การผลิต การเก็บหา และการซื้อ ในชนบทป่าจะมีความสำคัญต่อชาวบ้านที่อาศัยอยู่ใกล้กับพื้นที่ป่า โดยอาศัยป่าเป็นแหล่งใหญ่ของอาหารและรายได้ เมื่อมีการทำลายป่าเพิ่มขึ้นรูปแบบของ การได้มาซึ่งอาหารก็เปลี่ยนไป การศึกษานี้เป็นแบบภาคตัดขวาง โดยทำการศึกษาในพื้นที่ใกล้เขตป่าคือ ต.นาโพธิ์กลาง และพื้นที่นอกเขตป่าคือ ต.หนองแสงใหญ่ อ.โขงเจียม จ.อุบลราชธานี ในเดือนธันวาคม พ.ศ.2539 และเดือนเมษายนถึงพฤษภาคม พ.ศ.2540 โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความ แตกต่างระหว่างชุมชนใกล้ป่าและนอกเขตป่า เกี่ยวกับรูปแบบการได้มาซึ่งอาหารของครัวเรือน, สารอาหารที่ได้รับและภาวะโภชนาการเด็กอายุ 0-5 ปี เก็บข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม สัมภาษณ์ข้อมูลทั่วไปและข้อมูลการได้มาซึ่งอาหารของครัวเรือนใน 253 ครัวเรือนของ พื้นที่ใกล้ป่า และ 245 ครัวเรือนในพื้นที่ไกลป่า ข้อมูลการได้รับสารอาหารในเด็กและ ภาวะโภชนาการทำการศึกษาในเด็ก 2-5 ปี และ 0-5 ปี ทุกคน ผลการศึกษาพบว่าวิธีการได้มาซึ่งอาหารของครัวเรือนโดยส่วนใหญ่ไม่แตกต่างกัน แต่แบบแผนมีความแตกต่างระหว่าง 2 พื้นที่ คือ อาหารที่บริโภคในครัวเรือนได้มาจาก การซื้อ การผลิต และการเก็บ/หา วิธีการได้มาซึ่งอาหารของครัวเรือนที่อยู่ในเขตป่า ส่วนใหญ่มาจากการซื้อและการเก็บ/หา ยกเว้นข้าวซึ่งได้มาจากการผลิตของครัวเรือน ในทั้ง 2 พื้นที่ ส่วนในครัวเรือนที่อยู่นอกเขตป่าวิธีการได้มาซึ่งอาหารได้มาจากการซื้อ และการผลิตเป็นหลัก โดยที่การซื้ออาหารของครัวเรือนที่อยู่นอกเขตป่านี้จะสูงกว่า ครัวเรือนที่อยู่ในเขตป่า เนื่องมาจากรายได้ที่สูงกว่า (P<0.001) และสามารถเข้าถึง ตลาดได้มากกว่า นอกจากนี้ครัวเรือนที่อยู่ในพื้นที่นอกเขตป่ายังมีการผลิตที่สูงกว่า ถึงแม้ว่าขนาดของที่ดินโดยเฉลี่ยจะเท่ากัน ในส่วนของพลังงานเฉลี่ยที่สมาชิกในครัวเรือนแต่ละคนได้รับ พบว่าประชากรใน พื้นที่นอกเขตป่าได้รับพลังงานมากกว่าประชากรที่อยู่ในเขตป่า (1657 และ 1461 กิโล แคลอรี/คน/วัน) และข้าวจะเป็นกลุ่มที่ให้พลังงานมากที่สุด ซึ่งค่าพลังงานเฉลี่ยจะไม่ แตกต่างกันใน 2 พื้นที่ ส่วนกลุ่มเนื้อสัตว์และไข่จะให้พลังงานเป็นอันดับ 2 โดย พื้นที่นอกเขตป่าได้รับพลังงานสูงกว่าพื้นที่ใกล้เขตป่า (P<0.05) การเลี้ยงลูกด้วยนม แม่ยังคงพบได้ในทั้ง 2 พื้นที่ แต่การให้อาหารเสริมพบว่ายังมีการให้ที่ไม่เหมาะสมกับ อายุ มีทั้งเร็วและช้าเกินไป สารอาหารที่ได้รับในเด็ก 2-5 ปีของทั้ง 2 พื้นที่พบว่า ไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ แต่พบว่าภาวะโภชนาการของเด็ก 0-5 ปี ในพื้นที่นอกเขตป่าดีกว่าพื้นที่ในเขตป่า ทั้งในแง่ของน้ำหนักต่ออายุ ส่วนสูงต่ออายุ และน้ำหนักต่อส่วนสูง (P<0.05)