การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบการกระจายของแรงใต้ฝ่าเท้าในช่วง รับน้ำหนักของเท้าขณะเดินระหว่างกลุ่มปกติและกลุ่มเท้าแบนที่ปรับตัวได้และไม่มีอาการ โดยกลุ่มเท้าแบนจะทำการศึกษาใน 2 ลักษณะ ได้แก่ ขณะที่เสริมและไม่เสริมอุ้งเท้า ด้านใน ทำการศึกษาในกลุ่มตัวอย่างเพศหญิง อายุระหว่าง 15 และ 30 ปี จำนวนกลุ่มละ 20 คน มีอายุ น้ำหนัก และส่วนสูงใกล้เคียงกัน ตัวแปรที่ศึกษาได้แก่ maximum force, contact areas และ peak pressure ทำการวัดการกระจายของแรงใต้ฝ่าเท้า ของเท้าทั้งสองข้างในคนปกติ และคนที่มีเท้าแบนขณะที่เสริมและไม่เสริมอุ้งเท้าด้านใน โดยใช้เครื่อง EMED-SF system (Novel GmbH, Munich, Germany) ผลการศึกษาครั้งนี้ พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติของค่า maximum force, contact areas และ peak pressure ระหว่างเท้าปกติข้างซ้ายและข้างขวาในบาง บริเวณ แม้กระนั้นเท้าทั้งสองข้างแสดงรูปแบบการกระจายของแรงใต้ฝ่าเท้าที่เหมือนกัน เมื่อเปรียบเทียบระหว่างเท้าปกติ เท้าแบน และเท้าแบนขณะเสริมอุ้งเท้าด้านใน พบความ แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติของค่า maximum force, contact areas และ peak pressure ที่บริเวณเท้าส่วนกลางด้านนอกและด้านใน (p<0.05) เมื่อเปรียบเทียบระหว่าง เท้าแบนขณะเสริมและไม่เสริมอุ้งเท้าด้านใน พบมีการเพิ่มขึ้นของค่า maximum force, contact areas และ peak pressure ที่บริเวณเท้าส่วนกลางด้านใน (p<0.01), มีการลดลงของค่า maximum force และ peak pressure ที่บริเวณส้นเท้าด้านนอก และด้านใน (p<0.01) และมีแนวโน้มการลดลงของค่า maximum force และ peak pressure ที่บริเวณนิ้วหัวแม่เท้าและมีแนวโน้มการเพิ่มขึ้นที่บริเวณ metatarsal ที่ 3 ถึงที่ 5 สรุปผลการศึกษาครั้งนี้ การเสริมอุ้งเท้าด้านในก่อให้เกิดการส่งผ่านและการกระจาย ของแรงออกทางด้านนอก และมีการเปลี่ยนแปลงของการกระจายแรงในเท้าแบนที่ปรับตัว ได้และไม่มีอาการ