ปัจจุบันสถิติผู้ได้รับการตัดแขนและหรือขามีแนวโน้มเพิ่มจำนวนมากขึ้น ในขณะที่ ข้อมูลเกี่ยวกับผลของการสูญเสียแขนและหรือขาต่อภาวะสุขภาพของผู้ได้รับการตัดแขนและ หรือขายังไม่มีในประเทศไทย การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ความเข้าใจ เกี่ยวกับการปฏิบัติบทบาทหน้าที่ในฐานะผู้ได้รับการตัดแขนและหรือขา และ 2) ระดับ ความกระจ่างในบทบาทหน้าที่ของคนไทยที่ได้รับการตัดแขนและหรือขา และ 3) ความ สัมพันธ์ระหว่างความกระจ่างในบทบาทหน้าที่, การสนับสนุนทางสังคม, เศรษฐานะทาง สังคม, ความรุนแรงของการขาดสมรรถภาพและภาวะสุขภาพแบบองค์รวมของคนไทยที่ได้ รับการตัดแขนและหรือขา และ 4) ความสัมพันธ์เชิงทำนายระหว่างความกระจ่างในบทบาท หน้าที่, การสนับสนุนทางสังคม, เศรษฐานะทางสังคม, ความรุนแรงของการขาดสมรรถภาพ และภาวะสุขภาพแบบองค์รวมในคนไทยที่ได้รับการตัดแขนและหรือขา กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ได้รับการตัดแขนและหรือขาที่มารับบริการทำแขนหรือขาเทียมที่โรงพยาบาลศิริราช, เลิศสิน, พระมงกุฎ, ศูนย์สิรินธรเพื่อการฟื้นฟูสมรรถภาพทางการแพทย์แห่งชาติ และศูนย์ ฟื้นฟูสมรรถภาพคนงานจำนวน 85 ราย กลุ่มตัวอย่างทั้งหมดถูกคัดเลือกเข้าศึกษาทั้งวิธี การศึกษาเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณ เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาเชิงปริมาณประกอบด้วย แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล, แบบวัดความรุนแรงของการขาดสมรรถภาพ, แบบสอบถาม การสนับสนุนทางสังคม, และแบบสอบถามการรับรู้ภาวะสุขภาพ และคำถามปลายเปิด เกี่ยวกับความกระจ่างในบทบาทหน้าที่ซึ่งตัดสินระดับความกระจ่างในบทบาทหน้าที่โดย ผู้ทรงคุณวุฒิ ข้อมูลเชิงปริมาณวิเคราะห์โดยหาค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สันและสัมประสิทธิ์ สหสัมพันธ์พหุคูณพบว่า เศรษฐานะสังคมมีความสัมพันธ์ทางบวกกับภาวะสุขภาพแบบองค์รวม ในคนไทยที่ได้รับการตัดแขนและหรือขา (P<.05) และเศรษฐานะสังคมสามารถทำนาย ภาวะสุขภาพแบบองค์รวมในคนไทยที่ได้รับการตัดแขนและหรือขาได้ 5.2% (P<.05) ข้อมูลเชิงคุณภาพวิเคราะห์โดยใช้วิธีทฤษฎีพื้นฐานเชิงอุปมาน พบว่า ผู้ได้รับการ ตัดแขนและหรือขารับรู้เกี่ยวกับตนเองว่าเปรียบเสมือนคนประหลาด, น่าสมเพช, ต้อง พึ่งพาผู้อื่น, แตกต่างจากผู้อื่น, น่าอาย, ถูกแบ่งแยก, ด้อยคุณค่า และด้อยความสามารถ ผลกระทบของการถูกตัดแขนและหรือขาต่อชีวิตของเขาคือมีความจำกัดในชีวิตและสูญเสีย บทบาทหน้าที่ในสังคม และแนวทางการเสริมสร้างพลังชีวิตเพื่อให้ดำรงชีวิตอยู่ในสังคม ได้อย่างปกติสุข ประกอบด้วยการสร้างกำลังใจให้กับตนเองและการได้รับการสนับสนุน ทางสังคม ผลการศึกษาครั้งนี้มีข้อเสนอแนะว่าพยาบาลและบุคลากรในทีมสุขภาพควรให้ความ สนใจต่อประสบการณ์ชีวิตและการมีชีวิตอยู่ภายหลังการสูญเสียแขนและหรือขา และเสนอแนะ ให้มีการจัดการพยาบาลเพื่อส่งเสริมให้ผู้ได้รับการตัดแขนและหรือขาสามารถดำรงชีวิตอยู่ อย่างคงไว้ซึ่งภาวะสุขภาพ โดยจัดให้การพยาบาลที่ครอบคลุมทั้งผู้ได้รับการตัดแขนและ หรือขา ครอบครัว และสังคม