การวิจัยกึ่งทดลองนี้เพื่อศึกษาผลของการประยุกต์ ใช้การพยาบาลตามแนวทฤษฎีของคิงต่อความวิตกกังวล ของสตรีมีบุตรยาก โดยทำการศึกษาสตรีมีบุตรยากที่เข้ารับ การรักษาครั้งแรกในหน่วยตรวจรักษาคู่สมรสมีบุตรยาก โรงพยาบาลรามาธิบดี จำนวน 48 คน เลือกกลุ่มตัวอย่าง แบบเจาะจงตามคุณสมบัติที่กำหนดไว้ โดยแบ่งกลุ่มตัวอย่าง เป็นกลุ่มควบคุม 22 คน กลุ่มทดลอง 26 คน ผู้รับบริการ ทั้ง 2 กลุ่มได้รับการพยาบาลตามปกติ แต่ผู้รับบริการใน กลุ่มทดลองได้รับการเสริมด้วยรูปแบบการพยาบาลที่ประยุกต์ ใช้จากแนวทฤษฎีของคิง โดยผู้วิจัยวัดความวิตกกังวลของ กลุ่มตัวอย่างด้วยแบบวัดความวิตกกังวลตามสถานการณ์ ของสปิลเบอร์เจอร์และคณะ (Spielberger, et al. 1970) 2 ครั้งคือ ครั้งแรกที่มารับการรักษาและหลังจากนั้น อย่างน้อย 2 เดือน เมื่อได้ผ่านกระบวนการตรวจวินิจฉัย พื้นฐาน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติไคสแควร์ ทดสอบค่าที และ การวิเคราะห์ความแปรปรวนร่วม ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มทดลองก่อนและหลังได้รับ การพยาบาลตามทฤษฎีของคิงมีความวิตกกังวลแตกต่างกัน อย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ (p>.05) ค่าเฉลี่ยคะแนนความ วิตกกังวลภายหลังการทดลองของกลุ่มตัวอย่างทั้งสอง มี ความแตกต่างกันอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ (p>0.05) แต่กลุ่มทดลองมีจำนวนสตรีมีบุตรยากที่มีคะแนนความวิตก กังวลลดลงร้อยละ 50 ขณะที่กลุ่มควบคุมมีจำนวนสตรีมีบุตรยาก มีคะแนนความวิตกกังวลเพิ่มขึ้นร้อยละ 63.64 นอกจากนั้น กลุ่มทดลองยังมีจำนวนสตรีมีบุตรยากที่สูญหายระหว่างการ รักษาน้อยกว่ากลุ่มควบคุมคือ ร้อยละ 15.91 และร้อยละ 43.18 ตามลำดับ จากการศึกษาครั้งนี้ ไม่สามารถตอบข้อสมมติฐาน ที่ว่าการพยาบาลตามแนวทฤษฎีของคิงช่วยลดความวิตกกังวล ของสตรีมีบุตรยากที่เข้ารับการรักษาในคลินิกได้ แต่ยัง แสดงให้เห็นประโยชน์ในการช่วยให้ผู้รับบริการมารับการ รักษาอย่างสม่ำเสมอ และยังยินดีรับการรักษาต่อไป ผู้วิจัยจึงเสนอข้อจำกัดในการศึกษาและข้อเสนอแนะในการ วิจัยครั้งต่อไป