จุดมุ่งหมาย เพื่อศึกษาแนวทางการตั้งชื่อตัวละครในวรรณกรรมอีสานและภาพสะท้อนทางสังคมจากชื่อตัวละครจำนวน 615 ชื่อ วิธีการวิจัย ศึกษาจากวรรณกรรมนิทานที่มีผู้ปริวรรตและพิมพ์ออกเผยแพร่แล้ว จำนวน 55 เรื่อง ผลการวิจัย แนวการตั้งชื่อตัวละครมีที่มาจากภาษาไทยถิ่นอีสาน มีลักษณะสำคัญ 6 ประการ คือ 1. ภาษาไทยกลาง ภาษาไทยถิ่นอีสานกับภาษาไทยกลางที่มีรูปและความหมายตรงกันกับภาษาบาลี ภาษาสันสกฤต ภาษาบาลีกับภาษาสันสกฤตที่มีรูปและความหมายตรงกันภาษาเขมร ภาษาญวน ภาษาจีน และชื่อตัวละครซึ่งไม่ทราบที่มาของภาษา 2 คำ คิดเป็นร้อยละ 0.37 2. การสร้างคำ พบว่ามีวิธีการสร้างคำเพื่อประกอบเป็นชื่อตัวละคร 7 วิธี ได้แก่ 2.1 การใช้คำมูล 2.2 การใช้คำประสม 2.3 การใช้คำซ้อน 2.4 การใช้คำสมาส 2.5 การใช้คำสนธิ 2.6 การใช้คำสมาสและสนธิในชื่อเดียวกัน 2.7 การใช้คำยืน 3. แนวการตั้งชื่อตัวละคร จำแนกตามความหมายได้ 11 หมวด คือ หมวดคำที่สัมพันธ์กับกำเนิด รูปลักษณ์ และพฤติกรรมของตัวละคร หมวดคำที่เกี่ยวกับพืช หมวดคำเกี่ยวกับสัตว์ หมวดคำเกี่ยวกับสิ่งของเครื่องใช้ อาวุธ เครื่องประดับ สิ่งปลูกสร้างและสถานที่หมวดคำที่เป็นชื่อเมืองในวรรณกรรม หมวดคำเกี่ยวกับธรรมชาติ สีและปรากฎการณ์ที่เกิดขึ้นทางธรรมชาติหมวดคำเกี่ยวกับเทพ-อมนุษย์ หมวดคำที่บ่งความเป็นเครือญาติหรือเป็นกลุ่มเป็นพวกเดียวกันหมวดคำมงคลนาม และหมวดคำที่ไม่ทราบความหมาย 4. ศัพท์สำคัญที่นำมาประกอบเป็นชื่อตัวละคร ปรากฎอยู่ 17 คำ เป็นคำที่เมื่อนำมาประกอบกับคำอื่นแล้ว ทำให้ความหมายใหม่มีลักษณะเฉพาะขึ้น 5. ภาษาที่ใช้ตั้งชื่อตัวละครสามารถกำหนดฐานะของตัวละครได้ 6. ในด้านภาพสะท้อนทางสังคม จากชื่อตัวละครนั้นปรากฎเด่นชัดอยู่ 3 ด้าน 6.1 ด้านอุดมคติ ประกอบด้วยอุดมคติเรื่องผู้นำ สตรี และเป้าหมายของชีวิต 6.2 ด้านคตินิยมในการตั้งชื่อ พบว่าการตั้งชื่อให้สัมพันธ์กับรูปร่างหน้าตาฐานะทางสังคม และพฤติกรรมของตัวละคร ตั้งชื่อให้ขัดแย้งกับอุปนิสัยของตัวละคร