ได้ทดสอบการผลิตไซเดอโรฟอร์จากแบคทีเรียที่ส่งเสริมการเจริญเติบโต และแบคทีเรียที่ก่อโรคพืช 7 สายพันธุ์จากดินและพืชต่างกัน ด้วยวิธีมาตรฐาน ที่นิยมอย่างแพร่หลายในจานเพาะเชื้อชนิดโครมอะซูรอลเอส พบว่ามี 6 สาย พันธุ์ที่สามารถผลิตไซเดอโรฟอร์ได้ นำแต่ละสายพันธุ์ไปทดสอบการผลิตไซเดอ โรฟอร์ในอาหารเหลวจำนวน 8 สูตร พบว่ามีเพียง 3 สายพันธุ์เท่านั้นที่สามารถ ผลิตไซเดอโรฟอร์ได้ เมื่อนำไซเดอโรฟอร์ที่ได้จากแบคทีเรีย 2 สายพันธุ์ คือ ~iP.putida~i และ ~iP.tolaasii~i ที่ผลิตไซเดอโรฟอร์ได้ดีที่สุดทั้งในอาหาร วุ้นและอาหารเหลวมาทดสอบกับ Csaky test Triphenyltetrazolium chloride test และ Arnow assay พบว่าเป็นไซเดอโรฟอร์ประเภทผสมที่แสดงหมู่ไฮดรอก ซาเมต เมื่อเลี้ยง ~iP.putida~i และ ~iP.tolaasii~i ในอาหารเหลวซัคซิเนตไดโซเดียม ไฮโดรเจนฟอสเฟตและอาหารเหลวซัคซิเนตซึ่งเป็นอาหารที่เหมาะสมต่อการผลิต ไซเดอโรฟอร์ตามลำดับ พบว่าได้ไซเดอโรฟอร์ 146 และ 114 มิลลิกรัมต่อลิตร โดยเฉลี่ย หลังผ่านการแยกด้วยคอลัมน์โครมาโทกราฟีตามลำดับหลังจากผ่าน การทำให้ไซเดอโรฟอร์บริสุทธิ์ พบว่าส่วนที่สองของไซเดอโรฟอร์ในรูปอิสระ และสารประกอบเชิงซ้อนเหล็ก-ไซเดอโรฟอร์ที่ได้จากทั้งสองสายพันธุ์เป็นผลิตภัณฑ์ ภัณฑ์ส่วนใหญ่ จากสมบัติทางกายภาพแสดงให้เห็นว่าไซเดอโรฟอร์ดังกล่าวสามารถ ละลายน้ำได้ดีที่สุดเมื่อเปรียบเทียบกับตัวทำละลายชนิดต่าง ๆ 11 ชนิด นอกจากนี้พบว่าไซเดอโรฟอร์เมื่ออยู่ในรูปอิสระมีสีเขียวเหลือง ส่วนสาร ประกอบเชิงซ้อนเหล็ก-ไซเดอโรฟอร์จากสายพันธุ์ ~iP.putida~i มีสีน้ำตาลดำ แต่จากสายพันธุ์ และ ~iP.tolaasii~i มีสีน้ำตาลแดงเมื่อมองด้วยตาเปล่า จาก สมบัติทางเคมีพบว่าลักษณะสเปกตราการดูดกลืนแสงและการเรืองแสงของไซเดอโรฟอร์ ในรูปอิสระจากทั้งสองสายพันธุ์ขึ้นอยู่กับ pH ส่วนอุณหภูมิผลเล็กน้อย และมีความสัมพันธ์กับไซเดอโรฟอร์ไพโอเวอร์ดีน อัตราส่วนของการเกิดสาร ประกอบเชิงซ้อนเหล็กไซเดอโรฟอร์จากทั้งสองสายพันธุ์ ที่ pH 5 คือ 5 ต่อ 1 นอกจากนี้ยังพบว่าโครงสร้างของไซเดอโรฟอร์ปรากฎหมู่ไฮดรอกซิล และ/หรือ คาร์บอนซิลิก และ เอไมด์ รวมทั้งสัดส่วนของหมู่อัลติล เมื่อตรวจสอบด้วย เทคนิคอินฟราเรดสเปกโทรสโกปี