ในการศึกษาคุณสมบัติของภูมิต้านทานต่อการติดเชื้อพยาธิ ~iStrongyloides stercoralis~i ได้ทำการทดลองโดยใช้หนูเจอร์บิลเป็นโมเดล โดยมีวัตถุประสงค์ ที่จะหารูปแบบการกระตุ้นภูมิต้านทานที่เหมาะสม และติดตามประเมินประสิทธิภาพ ของภูมิต้านทานที่เกิดขึ้นว่ามีแบบแผนการเปลี่ยนแปลงตามระยะเวลาเป็น อย่างไร สำหรับการทดลองขั้นต้นในการกระตุ้นภูมิต้านทานได้ใช้ตัวอ่อนระยะ ที่ 3 ของ stercoralis จำนวน 1,000 ตัว ในรูปแบบต่างๆ คือ ให้ตัวอ่อน เจริญเติบโตในหนู 1 วัน หรือ 21 วัน หรือใช้ตัวอ่อนแช่แข็งฉีดเข้าหนู และ ให้ยา Ivermectin เพื่อกำจัดพยาธิที่ใช้กระตุ้นออก แล้วจึงประเมินหา ประสิทธิภาพของภูมิต้านทานต่อการติดเชื้อซ้ำ(challenge infection) ด้วยตัวอ่อน ระยะที่ 3 จำนวน 5,000 ตัว/หนู 1 ตัว เลี้ยงหนูไว้ 3 สัปดาห์ แล้วจึง ฆ่าหนูเพื่อศึกษาผลของภูมิต้านทานต่อการพัฒนาการและอัตราการรอดชีวิตของ พยาธิ จากการทดลองพบว่าหนูที่ถูกกระตุ้นด้วยตัวอ่อนของพยาธิที่มีชีวิต ในหนูนาน 21 วัน สร้างภูมิคุ้มกันได้สูงที่สุด กล่าวคือ สามารถต้านทาน การติดเชื้อซ้ำได้ถึงร้อยละ 98.05 ในขณะที่หนูที่กระตุ้นด้วยตัวอ่อนที่ มีชีวิต 1 วัน และตัวอ่อนแช่แข็งมีอัตราการรอดชีวิตมากกว่าคือ มีความต้านทาน ต่อการติดเชื้อร้อยละ 63.18 และร้อยละ 52.99 ตามลำดับ ในการทดลองขั้นต่อมาได้เลือกวิธีกระตุ้นภูมิต้านทานที่ดีที่สุดจาก การทดลองขั้นต้นมาศึกษาหาแบบแผนการเปลี่ยนแปลงของภูมิต้านทานต่อเวลา ทำ การประเมินโดยหนูติดเชื้อซ้ำในสัปดาห์ที่ 1, 3, 6, 9, 12, 15 และ 18 หลัง การใช้ยาตามลำดับ อีก 3 สัปดาห์ต่อมาทำการฆ่าหนูเพื่อนับจำนวนพยาธิระยะ ตัวเต็มวัย วัดขนาด หาจำนวนและชนิดของไข่ในมดลูกเปรียบเทียบกับกลุ่ม ควบคุมที่ไม่ได้รับการกระตุ้นภูมิคุ้มกัน ณ เวลาต่าง ๆ ผลการทดลองพบว่า จำนวนพยาธิระยะตัวเต็มวัยในกลุ่มที่มีภูมิต้านทานมีค่าต่ำกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติในระหว่างสัปดาห์ที่ 1, 3, 6, 9, 12 และ 15 นั่น คือหนูมีความต้านทานต่อการติดเชื้อซ้ำได้ร้อยละ 80-100 และในสัปดาห์ที่ 18 ความต้านทานจะหมดไป กล่าวคือ จำนวนพยาธิระยะตัวเต็มวัยของกลุ่มที่ มีภูมิต้านทานและกลุ่มควบคุมมีค่าไม่แตกต่างกันทางสถิติ ภูมิต้านทานที่ เกิดขึ้นนี้นอกจากจะมีผลต่อจำนวนของพยาธิระยะตัวเต็มวัยที่มาจากการติดเชื้อซ้ำ ยังมีผลต่อการเจริญเติบโต ซึ่งประเมินจากการวัดขนาดของพยาธิรวมทั้งการ เจริญพันธุ์โดยการนับจำนวนและชนิดของไข่พยาธิในมดลูก ซึ่งมีความแตกต่าง กับพยาธิในกลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญ ในการศึกษาหาองค์ประกอบด้านภูมิคุ้มกัน ที่อาจมีส่วนร่วมกับภูมิต้านทานในหนูเหล่านี้ได้วัดระดับ IgG จำเพาะ ต่อตัวอ่อนระยะที่ 3 ทั้งก่อนและหลัง challenge infection พบว่าระดับ IgG ในซีรัมของหนูก่อน challenge มีค่าสูงในช่วงสัปดาห์ที่ 1, 3, 6 และ 9 มีค่าลดลงและค่อนข้างคงที่ในช่วงสัปดาห์ที่ 12, 15 และ 18 ส่วนระดับ IgG ภายหลังการ challenge ในกลุ่มที่มีภูมต้านทานจะมีค่าสูงกว่ากลุ่มที่ ควบคุมที่ 3 และ 6 สัปดาห์ หลังจากนั้นจะมีค่าไม่แตกต่างกัน จะเห็นว่าระดับ แอนติบอดีที่วัดได้สัมพันธ์กับความต้านทานในช่วงระยะแรกระหว่าง 3-6 สัปดาห์ และมีค่าต่ำลงในช่วงสัปดาห์ที่ 15 และ 18 ในขณะที่ความต้านทาน ต่อการติดเชื้อช้ำลดลง ซึ่งแสดงให้เห็นว่าระดับ IgG อาจไม่ใช่ปัจจัยสำคัญ ของภูมิต้านทานต่อการติดเชื้อซ้ำที่เกิดขึ้น แต่อาจมีภูมิคุ้มกันชนิด อื่นๆ เช่น antibody isotype อื่น และภูมิคุ้มกันพึ่งเซลล์ซึ่งไม่ได้ ตรวจวัดในการศึกษาครั้งนี้ มาเกี่ยวข้องด้วย ในภาพรวมผลการศึกษานี้แสดงให้เห็นว่าตัวอ่อนพยาธิที่ติดเชื้อนาน 21 วัน สามารถเหนี่ยวนำให้เกิดภูมิต้านทานต่อการติดเชื้อซ้ำได้และภูมิต้านทานนี้ สามารถคงอยู่ได้เพียงระยะเวลาหนึ่ง ก่อนที่จะหมดไปและทำให้หนูกลับมา ติดเชื้อได้เหมือนเดิม ซึ่งจะต้องศึกษาในรายละเอียดต่อไปว่ากลไกที่ เกี่ยวข้องที่ควบคุมภูมิต้านทานนี้มีองค์ประกอบเป็นอย่างไร