การศึกษาครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงบรรยาย (descriptive research) มีวัตถุ ประสงค์เพื่อศึกษาการปรับตัวของผู้ป่วยสโตร็คที่ได้รับการวินิจฉัยจากแพทย์ ว่าเป็นสโตร็คมาเป็นระยะเวลา 3 เดือน - 3 ปี เคยเข้ารับการรักษาที่แผนกผู้ป่วย นอกที่โรงพยาบาลศรีนครินทร์ และมีภูมิลำเนาในเขตอำเภอเมืองขอนแก่น เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลครั้งนี้ คือแบบสัมภาษณ์การปรับ ตัวของผู้ป่วย สโตร็คซึ่งผู้วิจัยสร้างขึ้นตามทฤษฎีการปรับตัวของรอยร่วม กับการทบทวนวรรณกรรม ผู้วิจัยเก็บรวมรวมข้อมูลด้วยตนเอง โดยใช้วิธีการ สัมภาษณ์ที่บ้านร่วมกับใช้เทปบันทึกเสียงหลัง เก็บข้อมูลระหว่างตุลาคม 2543 ถึง มกราคม 2544 จำนวนทั้งสิ้น 27 ราย หลังจากนั้นจึงนำข้อมูลมา วิเคราะห์ ข้อมูลโดยการแจกแจงความถี่และวิเคราะห์เนื้อหา (Content analysis) ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ กลุ่มตัวอย่างมีพฤติกรรมการปรับตัวที่มีประสิทธิภาพเป็นส่วนใหญ่ โดย มีพฤติกรรม ที่แสดงออกคือแข็งแรงดี ไม่เหนื่อยอ่อนเพลีย มีแบบแผนการ การรับประทานอาหารเหมาะสม มีความสามารถในการปฏิบัติกิจวัตรประจำ วันได้โดยญาติช่วยเล็กน้อย มีการออกกำลังกายสม่ำเสมอ มีการนอนหลับ พักผ่อนได้ อุจจาระ ปัสสาวะเป็นปกติ ไม่มีการบวมหรือขาดน้ำ รับความรู้สึกได้ มีสติดี ไม่มีสับสน ไม่ท้อแท้ หรือหมดกำลังใจ ไม่รู้สึกผิดที่เป็นภาระ รู้ ว่าตนเองยังมีคุณค่า สามารถดำรงบทบาทของตนในครอบครัวได้ มีแบบแผนการให้ และรับความช่วยเหลือ เหมาะสม มีพฤติกรรมบางด้านเท่านั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งด้านอัตมโนทัศน์ความ มั่นคงในตนเองที่กลุ่มตัวอย่างทั้งหมดมีพฤติกรรมการปรับตัวที่ไม่มีประสิทธิภาพ โดยมีพฤติกรรมที่แสดงออกคือ มีความรู้สึกสูญเสียความแข็งแรงของ ร่างกายและสูญเสียภาพลักษณ์ มีความรู้สึกไม่แน่นอน วิตกกังวล กลัวซึม เศร้า หงุดหงิดง่าย และไม่สามารถดำรงบทบาทในสังคมได้ มีความสามารถใน การทำงานลดลง วิจัยนี้มีข้อเสนอแนะเกี่ยวกับการนำผลการศึกษาครั้งนี้ใช้ในการปฏิบัติ การพยาบาล เป็นทางในการพัฒนาเครื่องมือวัดการปรับตัว และพัฒนารูปแบบ การพยาบาลเพื่อส่งเสริมการปรับตัวในผู้ป่วยสโตร็ค