การศึกษาความเป็นพิษของกรดแทนนิกในระดับที่ทำให้ปลาตายร้อยละ 50 และในระดับที่ ไม่ทำให้ปลาตายต่อปลานิลขนาดความยาว 2.5 - 3.5 เซนติเมตร และน้ำหนัก 0.3 - 0.4 กรัม พบว่าความเป็นพิษของกรดแทนนิกที่ทำให้ปลาตายร้อยละ 50 ที่เวลา 96 ชั่วโมง เท่ากับ 97.5 มิลลิกรัม/ลิตร โดยมีผลต่อพฤติกรรมการว่ายน้ำ คือ ปลาลอยตัวอยู่นิ่งที่บริเวณผิวน้ำ อ้าปากฮุบอากาศหายใจถี่ขึ้น และมีผลต่อการเปลี่ยนแปลงต่อจุลพยาธิวิทยาของเหงือก โดยพบว่าเซลล์บุผิวที่ gill filament เพิ่มจำนวน gill lamellae เชื่อมติดกัน และเรียงตัว ไม่เป็นระเบียบ เซลล์บุผิวของ gill lamellae แยกตัวออก มีการคั่งของเซลล์เม็ดเลือดแดง และไม่พบความผิดปกติของเนื้อเยื่อลำไส้ ตับ และไต ส่วนผลความเป็นพิษของกรดแทนนิก ในระดับที่ไม่ทำให้ปลาตาย ที่ทดสอบนาน 3 เดือน มีค่าเท่ากับ 25 มิลลิกรัม/ลิตร พบว่า ปลานิลกลุ่มทดลองมีอัตราการเจริญเติบโตช้ากว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.001) การเปลี่ยนแปลงทางจุลพยาธิวิทยาของเหงือกมีลักษณะเหมือนเหงือกปลา กลุ่มทดลองที่ทดสอบในระดับที่ทำให้ปลาตายร้อยละ 50 และมีความผิดปกติเพิ่มขึ้น คือ มีช่องว่างแทรกระหว่างเซลล์เม็ดเลือดแดง และ pillar cells มีการเพิ่มจำนวนของเซลล์ที่ gill lamellae และ บริเวณปลายสุดของ gill lamellae ม้วนตัว มีการเปลี่ยนแปลงลักษณะ จุลพยาธิวิทยาของลำไส้ คือเซลล์เมือกในชั้น mucosa เพิ่มจำนวน เซลล์บุผิวของชั้น mucosa หลุดลอก หลอดเลือดในชั้น submucosa และชั้น muscularis ขยายขนาด กล้ามเนื้อเรียบ ในชั้น muscularis เรียงตัวหลวม ๆ และมีการเปลี่ยนแปลงลักษณะทางจุลพยาธิวิทยาตับ ได้แก่ เซลล์ตับตายเป็นหย่อม ๆ ไซนูซอยด์ขยายขนาด พบแกรนูโลมา มีแวคคิวโอลรูปกลม ขนาดใหญ่อยู่เกือบเต็มเซลล์ มีไฮยาลิน ดร็อพเพลทสะสมภายไซโทพลาซึม มีเซลล์เม็ดเลือดขาว แทรกเต็มหลอดเลือด เซลล์ตับบางบริเวณย้อมติดสีอีโอซิน และบางบริเวณย้อมติดสีฮีมาท็อกไซลิน เซลล์ตับสลายตัวทำให้สูญเสียโครงสร้างของเนื้อเยื่อตับ ส่วนไตไม่พบการเปลี่ยนแปลง ผลการ ศึกษาในครั้งนี้สรุปได้ว่ากรดแทนนิกมีความเป็นพิษต่อปลานิล ทั้งในระดับที่ทำให้ปลาตาย และไม่ตาย