การศึกษาครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงทดลอง เพื่อศึกษาผลการใช้โปรแกรมกลุ่มการบำบัด เชิงเหตุผลและอารมณ์ต่อความวิตกกังวลในการฝึกปฏิบัติงานของนักศึกษาพยาบาล โดยใช้กรอบ แนวคิดทฤษฎีการบำบัดเชิงเหตุผลและอารมณ์ของ อัลเบิร์ท เอลลิส และแนวคิดความวิตกกังวล ของสปิลเบอร์เกอร์ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยเป็นนักศึกษาพยาบาลชั้นปีที่ 2 วิทยาลัยพยาบาล บรมราชชนนี ขอนแก่น จำนวน 30 ราย ใช้แบบแผนการทดลองแบบสี่กลุ่มโซโลมอน แบ่งเป็นกลุ่ม ทดลอง 2 กลุ่ม และกลุ่มควบคุม 2 กลุ่ม ด้วยวิธีจับฉลากสุ่มจากรายชื่อทะเบียนการศึกษา กลุ่มทดลอง 1 และ 2 เป็นกลุ่มที่ได้รับโปรแกรมการบำบัดเชิงเหตุผลและอารมณ์ ส่วนกลุ่ม ควบคุม 1 และ 2 ไม่ได้รับโปรแกรมใด ๆ โปรแกรมการทดลองใช้เวลาสัปดาห์ละ 2 ครั้ง ๆ ละ ประมาณ 90 นาที รวม 5 ครั้ง โดยผู้วิจัยเป็นผู้ดำเนินการทดลอง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วยแบบบันทึกข้อมูลทั่วไป แบบวัดความวิตกกังวลของ สปิลเบอร์เกอร์ ตรวจหาความเที่ยงได้เท่ากับ 0.91 (r = 0.91) วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ ความถี่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน t-test และการวิเคราะห์ความแปรปรวน ซึ่งผลการ ทดลองเป็นไปตามสมมุติฐานคือ 1. นักศึกษาพยาบาลกลุ่มที่ได้รับโปรแกรมกลุ่มการบำบัดเชิงเหตุผลและอารมณ์ มีคะแนน ของความวิตกกังวลในการฝึกปฏิบัติงานลดลงมากกว่ากลุ่มที่ไม่ได้โปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทาง สถิติที่ระดับ 0.05 2. นักศึกษาพยาบาลกลุ่มที่ได้รับโปรแกรมกลุ่มการบำบัดเชิงเหตุผลและอารมณ์ ภายหลัง การทดลองและระยะติดตามผลการทดลอง มีคะแนนของความวิตกกังวลในการฝึกปฏิบัติงานลดลง มากกว่าก่อนการทดลอง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 แสดงให้เห็นว่า โปรแกรมกลุ่มการบำบัดเชิงเหตุผลและอารมณ์ มีผลทำให้ความวิตกกังวล ในการฝึกปฏิบัติงานของนักศึกษาพยาบาลลดลงได้ดี