การตรวจสอบชีวชนิด (biotype) ของเพลี้ยกระโดดสีน้ำตาลในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ของประเทศไทยโดยเก็บตัวอย่างแมลงจาก 10 แหล่งได้แก่ จังหวัดขอนแก่น หนองคาย นครพนม สุรินทร์ สกลนคร อุบลราชธานี ชัยภูมิ อำเภอคงและอำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา และ จังหวัดมุกดาหาร นำมาทดสอบกับข้าวพันธุ์ Mudgo, ASD7, Rathu Heenati และ Babawee ที่มียีนต้านทาน Bph1, bph2, Bph3 และ bph4 โดยเปรียบเทียบกับข้าวพันธุ์อ่อนแอมาตรฐาน TN1 ที่ไม่มียีนต้านทาน ด้วยการศึกษาปฏิกิริยาความต้านทานของพันธุ์ข้าวต่อการทำลายของ เพลี้ยกระโดดสีน้ำตาล โดยการใช้ลักษณะทางชีววิทยา 5 วิธีการคือ 1) วิธีทดสอบปฏิกิริยา ของพันธุ์ข้าวในระยะกล้า 2) วิธีศึกษาอัตราการอยู่รอดเป็นตัวเต็มวัยของตัวอ่อน 3) วิธีศึกษา ระยะเวลาในการพัฒนาจากตัวอ่อนเป็นตัวเต็มวัย 4) วิธีศึกษาความสามารถในการให้ลูกหลาน และ 5) วิธีศึกษาความสามารถในการดูดกินอาหารบนข้าวพันธุ์ทดสอบ พบว่าสามารถจำแนก เพลี้ยงกระโดดสีน้ำตาลได้ 3 กลุ่ม คือประชากรเพลี้ยกระโดดสีน้ำตาลจากจังหวัดหนองคาย และอำเภอคง จังหวัดนครราชสีมา ที่แสดงความรุนแรงในการทำลายข้าวพันธุ์ Mudgo และ ไม่มีความรุนแรงในการทำลายข้าวพันธุ์ ASD7, Rathu Heenati และ Babawee ซึ่งลักษณะ ความรุนแรงในการเข้าทำลายพันธุ์ข้าวนี้คล้ายคลึงกับเพลี้ยกระโดดสีน้ำตาลชีวชนิดที่ 2 (biotype 2) จากการจำแนกโดยสถาบันวิจัยข้าวระหว่างประเทศ ประชากรเพลี้ยงกระโดด สีน้ำตาลจากจังหวัดขอนแก่น นครพนม สุรินทร์ และอำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา มีความรุนแรงในการทำลายข้าวพันธุ์ Mudgo และ Rathu Heenati แต่ไม่มีความรุนแรง ในการทำลายข้าวพันธุ์ ASD7 และ Babawee สำหรับประชากรเพลี้ยกระโดดสีน้ำตาล จากจังหวัดสกลนคร อุบลราชธานี ชัยภูมิ และมุกดาหาร แสดงความรุนแรงในการเข้าทำลาย ข้าวพันธุ์ Mudgo, ASD7 และ Rathu Heenati แต่ไม่มีความรุนแรงในการทำลายข้าวพันธุ์ Babawee ส่วนการศึกษาการจำแนกชีวชนิดของประชากรเพลี้ยกระโดดสีน้ำตาลจากจังหวัด ขอนแก่น หนองคาย อุบลราชธานี สุรินทร์ อำเภอคงและอำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา โดยใช้วิธีการเพิ่มปริมาณชิ้นส่วนดีเอ็นเอในหลอดทดลองโดยใช้ primer แบบสุ่ม (RAPD- PCR) พบว่าประชากรเพลี้ยกระโดดสีน้ำตาลจากจังหวัดขอนแก่นมีความใกล้ชิดกันทาง พันธุกรรมกับกลุ่มประชากรอื่น 54 เปอร็เซ็นต์ ประชากรแมลงจากจังหวัดอุบลราชธานี และมุกดาหารมีความใกล้ชิดกันทางพันธุกรรม 71 และ 80 เปอร์เซ็นต์ ตามลำดับ ส่วน ประชากรแมลงจากจังหวัดสกลนคร กับอำเภอคง จังหวัดนครราชสีมา และจังหวัดสุรินทร์ กับอำเภอปากช่องมีความใกล้ชิดกันทางพันธุกรรมมากถึง 92 เปอร์เซ็นต์ ทั้งสองกลุ่มประชากร นี้มีความใกล้ชิดกันทางพันธุกรรม 86 เปอร์เซ็นต์ และพบว่าแมลงจากจังหวัดอุบลราชธานีมี ความแตกต่างของแถบดีเอ็นเอสูงที่สุด และมีความรุนแรงในการเข้าทำลายก่อให้เกิดความ เสียหายต่อข้าวได้หลายลักษณะยีนต้านทาน หรือหลายพันธุ์ และผลจากการศึกษาลักษณะ ทางชีววิทยาต่าง ๆ พบว่าข้าวพันธุ์ Babawee ที่มียีนต้านทาน bph4 เป็นพันธุ์ที่ทนทานต่อ การเข้าทำลายของเพลี้ยกระโดดสีน้ำตาลทุกประชากร รองลงมาคือข้าวพันธุ์ ASD7 ที่มียีน ต้านทาน bph2 ซึ่งความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับชีวชนิดของเพลี้ยกระโดดสีน้ำตาลนั้นมี ศักยภาพในการนำมาใช้เป็นแหล่งพันธุกรรมยีนต้านทานสำหรับการปรับปรุงพันธุ์ข้าวได้